Γεώργιος Π. Νικολινακος: Απάράδεκτες Εκδηλωσεις στην Εθνικη Εορτή: Έχω τη γνώμη ..... ότι η παρέλαση δεν θα γινόταν για τον κ.Παπούλια . Αν δεν κάνω λάθος... θα γινόταν για τα ¨...Κόκαλα των Ελλήνων τα Ιερά…...
Στο blog αυτό αναδημοσιεύονται άρθρα και εργασίες που κατά καιρούς έχω δημοσιεύσει σε εφημερίδες και περιοδικά. Καλοδεχούμενα τα σχόλια αυτών που θα έχουν την υπομονή να τα διαβάσουν.
Sunday, October 30, 2011
Γεώργιος Π. Νικολινακος: Απάράδεκτες Εκδηλωσεις στην Εθνικη Εορτή
Απάράδεκτες Εκδηλωσεις στην Εθνικη Εορτή
Έχω τη γνώμη ..... ότι η παρέλαση δεν θα γινόταν για τον κ.Παπούλια .
Αν δεν κάνω λάθος... θα γινόταν για τα ¨...Κόκαλα των Ελλήνων τα Ιερά….¨που είναι διάσπαρτα στα κατσάβραχα της Αλβανίας.
Οι νέοι στους οποίους ανήκουν αυτά τα ¨Κόκαλα¨ δεν σκοτώθηκαν ούτε για ευρώ (δραχμές) ούτε για τον το τότε Πρωθυπουργό ή τον τότε Βασιλιά... ´Έπεσαν για την τιμή και την ξιοπρέπεια της Ελλάδας। Οι απαράδεκτες ενέργειες στη Θεσσαλονίκη έδειξαν την κατάντια μας ... και την ξεφτίλα μας και αντί να ντρεπόμαστε όλοι γι αυτές ,επικροτούμε φανερά ή με μισόλογα κάποιους που δεν δίσταζαν ακόμα και να ξεπουλήσουν και τη μάνα τους για μερικά ευρώ ....!!!!!!?
Μήπως αυτοί οι οργανωμένοι .... και όσοι τους δικαιολογούν ανήκουν στις ομάδες εκείνες που ίσως θεωρούν ότι και το Έπος της Αλβανίας δεν ήταν Έπος αλλά ήταν και αυτό ¨συνωστισμός...¨ । Απλά ,ρωτώ και ντρέπομαι !
Αν δεν κάνω λάθος... θα γινόταν για τα ¨...Κόκαλα των Ελλήνων τα Ιερά….¨που είναι διάσπαρτα στα κατσάβραχα της Αλβανίας.
Οι νέοι στους οποίους ανήκουν αυτά τα ¨Κόκαλα¨ δεν σκοτώθηκαν ούτε για ευρώ (δραχμές) ούτε για τον το τότε Πρωθυπουργό ή τον τότε Βασιλιά... ´Έπεσαν για την τιμή και την ξιοπρέπεια της Ελλάδας। Οι απαράδεκτες ενέργειες στη Θεσσαλονίκη έδειξαν την κατάντια μας ... και την ξεφτίλα μας και αντί να ντρεπόμαστε όλοι γι αυτές ,επικροτούμε φανερά ή με μισόλογα κάποιους που δεν δίσταζαν ακόμα και να ξεπουλήσουν και τη μάνα τους για μερικά ευρώ ....!!!!!!?
Μήπως αυτοί οι οργανωμένοι .... και όσοι τους δικαιολογούν ανήκουν στις ομάδες εκείνες που ίσως θεωρούν ότι και το Έπος της Αλβανίας δεν ήταν Έπος αλλά ήταν και αυτό ¨συνωστισμός...¨ । Απλά ,ρωτώ και ντρέπομαι !
Το Νόημα και τα ΔιδάγματαΤης Επανάστασης του 1821
Το Νόημα και τα Διδάγματα
Της Επανάστασης του 1821
Της Επανάστασης του 1821
Του Νικολινάκου Γεωργίου
Για να εξαχθούν υμπεράσματα, νοήματα και διδάγματα που να αναφέρονται σ’ ένα τόσο μέγιστο γεγονός (όπως είναι το 1821) θα πρέπει να εξετασθούν , εκτός από τις γραπτές πηγές, και οι παράγοντες εκείνοι , που επηρέαζαν καταλυτικά το περιβάλλον (διεθνές , τοπικό ,κοινωνικό, θρησκευτικό, ,πολιτικό ,πολιτιστικό κ.λπ) μέσα στο οποίο το γεγονός αυτό σπάρθηκε, άνθησε και καρποφόρησε.
1. Φαναρώτες και Πατριαρχείο.
2. Οι Λόγιοι ,οι Έμποροι και οι Πολιτικοί της Δυτικής Ευρώπης.
3. Η Ιερή Συμμαχία
4. Ο Ρήγας Φεραίος και Φιλική Εταιρεία (Φ.Ε)
6. Ο αγώνας μετά το Διαφωτισμό ,το Ρήγα και τη
Φιλική Εταιρία
Η Επανάσταση ξεκίνησε στη Μολδοβλαχία με τον Αλέξανδρο Υψηλάντη το Φεβρουάριο του 1821, αλλά έσβησε τους πρώτους μήνες σ’ όλες τις περιοχές που αυτή είχε εκδηλωθεί συγχρόνως: Μακεδονία, Θεσσαλία, Ήπειρο, Νησιά του Αιγαίου, Κρήτη, Κύπρος.
Μόνο στην Πελοπόννησο (όπου άρχισε την 17η Μαρτίου στην Αρεόπολη της Μάνης [1] και συμβολικά στις 25 Μαρτίου του 1821 στην Αγία Λαύρα) και την Στερεά Ελλάδα ο Αγώνας ευδοκίμησε με πολλές επιτυχίες στην αρχή κι έμελλε να κρατήσει στο στρατιωτικό και διπλωματικό πεδίο περίπου μια 10ετία, ώσπου να υπογραφεί η ληξιαρχική πράξη γέννησης του νεοελληνικού κράτους.
Η διχόνοια, ο κομματισμός και οι Εφιάλτες «ξανακτύπησαν» ,αλλά η θυσία στο Μανιάκι και στο Μεσολόγγι ,η κατατρόπωση του Ιμπραήμ στη Μάνη (Αλμυρό, Δυρό , Πολυάραβος ) και άλλες ηρωικές ενέργειες φούντωσαν το παγκόσμιο φιλελληνισμό . Οι θυσίες, ο φιλελληνισμός και η ταύτιση των συμφερόντων ορισμένων Ευρωπαϊκών χωρών(Ανατολικό Ζήτημα…) ,οδήγησε στο Ναυαρίνο το 1927 και στη συνέχεια στον ορισμό των συνόρων του πρώτου Ελληνικού Κράτους και όχι του Έθνους, γιατί αυτό ποτέ δεν έπαψε να υπάρχει.
7. Τα Συμπεράσματα-και οι Διαπιστώσεις
α. Το Γένος δεν συμβιβάσθηκε ποτέ με την κατάσταση της δουλείας και δεν έπαυσε να πιστεύει στη δυνατότητα ανεξαρτησία του αλλά, και στην πνευματική και ιστορική υπεροχή του.
β. Οι επανειλημμένες αποτυχίες των 400 και πλέον επαναστατικών κινημάτων και ιδιαίτερα τα Ορλωφικών δικαιολογούν , αλλά και ερμηνεύουν συνάμα, τους δισταγμούς των εκτός του σημερινού Ελλαδικού χώρου θρησκευτικών και πολιτικών Ηγετών του Γένους για το 1821, όταν μάλιστα το φόβο της νέας τραγικής αποτυχίας τον ενίσχυε η καταθλιπτική παρουσία της «Ιεράς Συμμαχίας» (από το 1815).
γ. Αποδεικνύεται τελείως αβάσιμο και σαθρό το επιχείρημα, ότι ο Διαφωτισμός και ιδίως η Γαλλική Επανάσταση (1789) γέννησαν το ‘21 , όταν το Γένος δεν παύει στιγμή να βρίσκεται από το 1453 σε επαναστατικό βρασμό. Η Γαλλική Επανάσταση ήταν φυσικό να επιταχύνει τους ρυθμούς και να ενθαρρύνει την αστική τάξη, όχι όμως και να προκαλέσει τον Αγώνα του ’21, ο οποίος δεν είναι παρά ένας σταθμός στη μακραίωνη φιλελεύθερη πορεία του Γένους μας που δυστυχώς διακόπηκε … το 1922.
δ. Ο ελληνικός λαός- παρά τις συνεχείς και σχεδόν συνωμοτικές προσπάθειες των καινούριων διαφωτιστών … έχει αποθηκεύσει μόνιμα στο DNA του το θαύμα του 1821 και το εκφράζει ακόμα με πανέμορφα λαϊκά τραγούδια ,όπως το: «Μου ξανάρχονται ένα ένα χρόνια δοξασμένα/να 'τανε το 21 να 'ρθει μια στιγμή.../Να περνάω καβαλάρης στο πλατύ τ' αλώνι/και με τον Κολοκοτρώνη να 'πινα κρασί…[2]
8. Το Νόημα της 25ης Μαρτίου 1821
Οι επαναστάσεις των Ελλήνων για να απελευθερωθούν από τον τούρκικο ζυγό, έδειξαν ότι το ελληνικό έθνος ήθελε να ζήσει αυτόνομο και να αποκτήσει τελικά την εθνική του ανεξαρτησία, απαραίτητος όρος για να συνεχίσει να υπάρχει και να διατηρηθεί ο ελληνισμός.
Αν όμως εθνική ανεξαρτησία είναι να αποφασίζουν οι Έλληνες για τα θέματά τους , για τις συμμαχίες τους, για το μέλλον τους, τότε οι Έλληνες του σήμερα θα πρέπει σοβαρά να προβληματισθούν και να σκεφτούν ότι το νόημα του 1821 έχει εντελώς λησμονηθεί . Γιατί ;
Η ελλειμματική πολιτικής τους ηγεσία ,η απουσία στρατηγικής που να οδηγεί στην ανάπτυξη της Ελλάδας, έτσι ώστε αυτή να είναι μια υπολογίσιμη δύναμη, οικονομικά και στρατιωτικά , συνιστούν τις ατράνταχτες αποδείξεις ότι υπήρξε μια πορεία γεμάτη προδοσίες, μικροσυμφέροντα, αυστηρά προσωπικούς υπολογισμούς, επαίσχυντη κομματοκρατία, διαφθορά ,νεποτισμός και κυρίως διαπλοκή μεγαλοεργολάβων , τύπου και όλων αυτών που κατά καιρούς καρπώθηκαν την εξουσία, εκτός βέβαια ελαχίστων εξαιρέσεων προσώπων και ιστορικών περιόδων.
Συμπερασματικά, η Επανάσταση του 1821, σήμερα την εποχή του ταπεινωτικού Μνημονίου ,της νέας ταπεινωτικής εξάρτησης , είναι πιο επίκαιρη παρά ποτέ. Το νόημα του 1821 χρειάζεται να εμπνεύσει πάλι τους Έλληνες για ένα νέο ξεκίνημα με στόχο να βρεθεί ο δρόμος που θα τους οδηγήσει στην ουσιαστική εθνική ανεξαρτησία και στην υπερηφάνεια ότι ανήκουν σε ένα έθνος που θα βασίζεται, στις δικές του δυνάμεις υλικές ,πνευματικές και ηθικές και θα πάψει να είναι ο αναξιοπρεπής επαίτης της Ευρώπης.
Η 25η Μαρτίου 1821 όμως θα είναι πάντοτε και σύμβολο της διαχρονικής Αντίστασης των Ελλήνων –και κατ’ επέκταση όλων των καταπιεζομένων λαών του πλανήτη- ενάντια στην πικρή Τυραννία. Η ημερομηνία αυτή εξακολουθεί να παραμένει σήμερα, εκατόν ενενήντα χρόνια μετά, μία ημερομηνία "επικίνδυνη" για τους ανίκανους εξουσιαστές μας.
Και είναι επικίνδυνη, διότι υπενθυμίζει το αιώνιο χρέος κάθε πραγματικά Ελεύθερου Ανθρώπου να πολεμήσει για το Δίκαιο την Ελευθερία και την ανεξαρτησία.
Το ότι είναι επικίνδυνη η 25η Μαρτίου 1821 αποδεικνύεται από τη σημερινή λυσσαλέα και με όλα τα μέσα, συντονισμένη προσπάθεια κατασυκοφάντησης προσώπων ,γεγονότων και συμβόλων της Επανάστασης του 1821 από όλους εκείνους που ξέρουν πολύ καλά ότι : «Το πρώτο βήμα για να εξοντώσεις ένα έθνος είναι να διαγράψεις τη μνήμη του. Να καταστρέψεις τα βιβλία του, την κουλτούρα του, την ιστορία του. Μετά να βάλεις κάποιον να γράψει νέα βιβλία, να κατασκευάσει μια νέα παιδεία, να επινοήσει μια νέα ιστορία. Δεν θα χρειαστεί πολύς καιρός για να αρχίσει αυτό το έθνος να ξεχνά ποιο είναι και ποιο ήταν. Ο υπόλοιπος κόσμος γύρω του θα το ξεχάσει ακόμα πιο γρήγορα».[Μίλαν Κούντερα, Το βιβλίο τον γέλιου και της λήθης» με το οποίο παροτρύνονται οι Τσέχοι πολίτες να αντισταθούν στο κομμουνιστικό καθεστώς].
9. Τα διδάγματα από τον αγώνα της παλιγγενεσίας.
… Θα αρκεσθώ , λόγω χώρου , στο δίδαγμα μόνο που προβάλετε στον εξαιρετικό πίνακα(1952) του Νίκου Εγγονόπουλου, τον ΄Ορκο (των Φιλικών). Ο ποιητής με τη μοναδική δύναμη της έμπνευσής του και τον επιδέξιο χρωστήρα του καταφέρνει να μετατρέψει σε διαχρονικό Σιμωνίδιο επίγραμμα τη δύναμη που έχει το Ελληνικό Γένος, όταν λειτουργεί συλλογικά στις δύσκολες εποχές , να μετατρέπει τις διαιρέσεις του σε «παλίμψηστα δημιουργήματα μιας ισχυρής αγωνιστικής συνείδησης» .Η σύνθεση του Πίνακα με τον μυητή ,τον μυούμενο στην Φ.Ε ,τον οπλαρχηγό τον παπά και τον στρατηγό προβάλλει αυτή τη συλλλογικότητα του γένους και το αέτωμα του αρχαιοελληνικού ναού στο κέντρο και στην κορυφή , συμβολίζει καθοριστικά την ακατάλυτη αναφορά της συμβολής των Ελλήνων στις δημιουργίες του ανθρώπινου πνεύματος σε διαχρονική και αδιάκοπη εξέλιξη ενός πολιτισμού με οικουμενικότητα και …όχι παγκοσμιότητα !
[1] Ι.Θ. Κολοκοτρώνης, Ελλ. Υπομνήματα σ.8 (Βαλέτας).
[2] Στίχοι: Σώτια Τσώτου,Μουσική: Σταύρος Κουγιουμτζής,Πρώτη εκτέλεση: Γρηγόρης Μπιθικώτσης
.
Τούτην την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί, και σοφοί κι αμαθείς και πλούσιοι και φτωχοί και
πολιτικοί και στρατιωτικοί και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι …. Είμαστε εις το "εμείς"
κι όχι εις το "εγώ".:Μακρυγιάννης.
Για να εξαχθούν υμπεράσματα, νοήματα και διδάγματα που να αναφέρονται σ’ ένα τόσο μέγιστο γεγονός (όπως είναι το 1821) θα πρέπει να εξετασθούν , εκτός από τις γραπτές πηγές, και οι παράγοντες εκείνοι , που επηρέαζαν καταλυτικά το περιβάλλον (διεθνές , τοπικό ,κοινωνικό, θρησκευτικό, ,πολιτικό ,πολιτιστικό κ.λπ) μέσα στο οποίο το γεγονός αυτό σπάρθηκε, άνθησε και καρποφόρησε.
1. Φαναρώτες και Πατριαρχείο.
Μετά την άλωση(1453) το Γένος ολόκληρο διχάστηκε στη στάση του απέναντι στον κατακτητή. Ιδιαίτερα, κατά το τέλος του 18ου και τις αρχές 19ου αιώνα στον ευρύτερο ελληνικό χώρο κυριαρχούσαν τρεις(3) τάσεις για την αντιμετώπιση του μέλλοντος του σκλαβωμένου Ελληνισμού: Την μια από αυτές την εκπροσωπούσαν οι Φαναριώτες (που κατεύθυναν την Υψηλή Πύλη) και το Πατριαρχείο. Η τάση αυτή απέβλεπε στην «από μέσα » άλωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, δηλαδὴ σε ένα έμμεσον εξελληνισμό της.
Η αντίληψη αυτή είχε ως βασικό κίνητρο το μέλημα της διάσωσης των εκατομμυρίων Ελλήνων που ήταν κυρίαρχοι οικονομικά ,πολιτιστικά και κοινωνικά στη Μικρὰ Ασία, στον Πόντο, στην Ανατολικὴ Ρωμυλία, στην Δυτικὴ Μακεδονία, κ.λπ .
Η άλλη τάση για την διάσωση του Ελληνισμού –που ερχόταν σε αντίθεση με αυτήν του Πατριαρχείου και των Φαναριωτών – ήταν αυτή που γεννιόταν σε συγκεκριμένη ομάδα πολιτικών, εμπόρων και λογίων Ελλήνων, εγκατεστημένων στη Δυτικὴ Ευρώπη (τους φιλοδυτικούς). Η ομάδα αυτή πρέσβευε τη δυναμική αντίσταση με κάθε δυνατό μέσο…όταν οι συνθήκες θα το επέτρεπαν!. Η ομάδα είχε ως χαρακτηριστικὴ και ηγετικὴ φυσιογνωμία τον Αδαμάντιο Κοραή(1748-1833 ) που έζησε σχεδόν όλη του τη ζωή στο Παρίσι και θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του νεοελληνικού διαφωτισμού .
Ο άλλος παράγοντας που επηρέαζε -από το 1815 και μετά- άμεσα και καταθλιπτικά την δράση για την τύχη του Ελληνισμού ήταν η δημιουργία της Ιερής Συμμαχίας (1815) από Ρωσία, Αυστρία και Πρωσία στην οποία το 1818 προσχώρησαν η Γαλλία και η Αγγλία. Κύριος στόχος- σκοπός της συμμαχίας (Μέτερνιχ) αυτής ήταν η αντίδραση στις φιλελεύθερες τάσεις, που είχαν ήδη αρχίσει να εκδηλώνονται στην Ευρώπη μετά τη Γαλλική Επανάσταση ( 1789) και η αποτροπή κάθε κινήματος ανεξαρτησίας και αυτοδιάθεσης.
Δύο άλλοι καθοριστικοί παράγοντες που επηρέασαν άμεσα το περιβάλλον του αγώνα ήταν Ο Ρήγας Φεραίος (1757-1798) και η Φ.Ε(Οδησσός 1814) . Ο πρώτος ως αναπτερωτής του ηθικού των σκλαβωμένων και η Φ.Ε ως η Αρχή προετοιμασίας της επανάστασης , αλλά και ως υποστηρικτής των επαναστατημένων με υλικά αγαθά και ψυχολογικά κίνητρα.
5. Ο αγώνας πριν από το Διαφωτισμό τη Φιλική
Εταιρία και το Ρήγα(Η 3η στάση).
Πριν όμως από την εμφάνιση του διαφωτισμού(«Siècle des lumières»=Φωτισμένοι) στα μέσα του 18ου αιν. και πριν το Ρήγα και πριν την Φ.Ε, στον Ελλαδικό χώρο υπήρχε και μια 3η «Στρατηγική»: Ο εδώ και τώρα αγώνας για την ελευθερία , που χάραζε η σκληρή πραγματικότητα όλων εκείνων που ήταν ούτε στο Παρίσι ούτε στην Πόλη ούτε στην Βιέννη, αλλά ζούσαν (τρόπος του λέγειν…) στα τσουγκάρια της Μάνης, ,στα κορυφές του Σουλίου και των Καλαβρύτων στις λασπουριές των κάμπων της υπόλοιπης Ελλάδας ή πάλευαν με τα κύματα του Αιγαίου και της θάλασσας της Μπαρμπαριάς .
Εβδομήντα τέσσερις(74) επαναστάσεις έχουν καταγραφεί κατά της οθωμανικής τυραννίας , πράγμα που με απλά μαθηματικά σημαίνει, ότι κάθε 5ετία, επί 400 χρόνια, οι Έλληνες έπαιρναν τα όπλα !
Φιλική Εταιρία
Η Επανάσταση ξεκίνησε στη Μολδοβλαχία με τον Αλέξανδρο Υψηλάντη το Φεβρουάριο του 1821, αλλά έσβησε τους πρώτους μήνες σ’ όλες τις περιοχές που αυτή είχε εκδηλωθεί συγχρόνως: Μακεδονία, Θεσσαλία, Ήπειρο, Νησιά του Αιγαίου, Κρήτη, Κύπρος.
Μόνο στην Πελοπόννησο (όπου άρχισε την 17η Μαρτίου στην Αρεόπολη της Μάνης [1] και συμβολικά στις 25 Μαρτίου του 1821 στην Αγία Λαύρα) και την Στερεά Ελλάδα ο Αγώνας ευδοκίμησε με πολλές επιτυχίες στην αρχή κι έμελλε να κρατήσει στο στρατιωτικό και διπλωματικό πεδίο περίπου μια 10ετία, ώσπου να υπογραφεί η ληξιαρχική πράξη γέννησης του νεοελληνικού κράτους.
Η διχόνοια, ο κομματισμός και οι Εφιάλτες «ξανακτύπησαν» ,αλλά η θυσία στο Μανιάκι και στο Μεσολόγγι ,η κατατρόπωση του Ιμπραήμ στη Μάνη (Αλμυρό, Δυρό , Πολυάραβος ) και άλλες ηρωικές ενέργειες φούντωσαν το παγκόσμιο φιλελληνισμό . Οι θυσίες, ο φιλελληνισμός και η ταύτιση των συμφερόντων ορισμένων Ευρωπαϊκών χωρών(Ανατολικό Ζήτημα…) ,οδήγησε στο Ναυαρίνο το 1927 και στη συνέχεια στον ορισμό των συνόρων του πρώτου Ελληνικού Κράτους και όχι του Έθνους, γιατί αυτό ποτέ δεν έπαψε να υπάρχει.
7. Τα Συμπεράσματα-και οι Διαπιστώσεις
α. Το Γένος δεν συμβιβάσθηκε ποτέ με την κατάσταση της δουλείας και δεν έπαυσε να πιστεύει στη δυνατότητα ανεξαρτησία του αλλά, και στην πνευματική και ιστορική υπεροχή του.
β. Οι επανειλημμένες αποτυχίες των 400 και πλέον επαναστατικών κινημάτων και ιδιαίτερα τα Ορλωφικών δικαιολογούν , αλλά και ερμηνεύουν συνάμα, τους δισταγμούς των εκτός του σημερινού Ελλαδικού χώρου θρησκευτικών και πολιτικών Ηγετών του Γένους για το 1821, όταν μάλιστα το φόβο της νέας τραγικής αποτυχίας τον ενίσχυε η καταθλιπτική παρουσία της «Ιεράς Συμμαχίας» (από το 1815).
γ. Αποδεικνύεται τελείως αβάσιμο και σαθρό το επιχείρημα, ότι ο Διαφωτισμός και ιδίως η Γαλλική Επανάσταση (1789) γέννησαν το ‘21 , όταν το Γένος δεν παύει στιγμή να βρίσκεται από το 1453 σε επαναστατικό βρασμό. Η Γαλλική Επανάσταση ήταν φυσικό να επιταχύνει τους ρυθμούς και να ενθαρρύνει την αστική τάξη, όχι όμως και να προκαλέσει τον Αγώνα του ’21, ο οποίος δεν είναι παρά ένας σταθμός στη μακραίωνη φιλελεύθερη πορεία του Γένους μας που δυστυχώς διακόπηκε … το 1922.
δ. Ο ελληνικός λαός- παρά τις συνεχείς και σχεδόν συνωμοτικές προσπάθειες των καινούριων διαφωτιστών … έχει αποθηκεύσει μόνιμα στο DNA του το θαύμα του 1821 και το εκφράζει ακόμα με πανέμορφα λαϊκά τραγούδια ,όπως το: «Μου ξανάρχονται ένα ένα χρόνια δοξασμένα/να 'τανε το 21 να 'ρθει μια στιγμή.../Να περνάω καβαλάρης στο πλατύ τ' αλώνι/και με τον Κολοκοτρώνη να 'πινα κρασί…[2]
8. Το Νόημα της 25ης Μαρτίου 1821
Οι επαναστάσεις των Ελλήνων για να απελευθερωθούν από τον τούρκικο ζυγό, έδειξαν ότι το ελληνικό έθνος ήθελε να ζήσει αυτόνομο και να αποκτήσει τελικά την εθνική του ανεξαρτησία, απαραίτητος όρος για να συνεχίσει να υπάρχει και να διατηρηθεί ο ελληνισμός.
Αν όμως εθνική ανεξαρτησία είναι να αποφασίζουν οι Έλληνες για τα θέματά τους , για τις συμμαχίες τους, για το μέλλον τους, τότε οι Έλληνες του σήμερα θα πρέπει σοβαρά να προβληματισθούν και να σκεφτούν ότι το νόημα του 1821 έχει εντελώς λησμονηθεί . Γιατί ;
Η ελλειμματική πολιτικής τους ηγεσία ,η απουσία στρατηγικής που να οδηγεί στην ανάπτυξη της Ελλάδας, έτσι ώστε αυτή να είναι μια υπολογίσιμη δύναμη, οικονομικά και στρατιωτικά , συνιστούν τις ατράνταχτες αποδείξεις ότι υπήρξε μια πορεία γεμάτη προδοσίες, μικροσυμφέροντα, αυστηρά προσωπικούς υπολογισμούς, επαίσχυντη κομματοκρατία, διαφθορά ,νεποτισμός και κυρίως διαπλοκή μεγαλοεργολάβων , τύπου και όλων αυτών που κατά καιρούς καρπώθηκαν την εξουσία, εκτός βέβαια ελαχίστων εξαιρέσεων προσώπων και ιστορικών περιόδων.
Συμπερασματικά, η Επανάσταση του 1821, σήμερα την εποχή του ταπεινωτικού Μνημονίου ,της νέας ταπεινωτικής εξάρτησης , είναι πιο επίκαιρη παρά ποτέ. Το νόημα του 1821 χρειάζεται να εμπνεύσει πάλι τους Έλληνες για ένα νέο ξεκίνημα με στόχο να βρεθεί ο δρόμος που θα τους οδηγήσει στην ουσιαστική εθνική ανεξαρτησία και στην υπερηφάνεια ότι ανήκουν σε ένα έθνος που θα βασίζεται, στις δικές του δυνάμεις υλικές ,πνευματικές και ηθικές και θα πάψει να είναι ο αναξιοπρεπής επαίτης της Ευρώπης.
Η 25η Μαρτίου 1821 όμως θα είναι πάντοτε και σύμβολο της διαχρονικής Αντίστασης των Ελλήνων –και κατ’ επέκταση όλων των καταπιεζομένων λαών του πλανήτη- ενάντια στην πικρή Τυραννία. Η ημερομηνία αυτή εξακολουθεί να παραμένει σήμερα, εκατόν ενενήντα χρόνια μετά, μία ημερομηνία "επικίνδυνη" για τους ανίκανους εξουσιαστές μας.
Και είναι επικίνδυνη, διότι υπενθυμίζει το αιώνιο χρέος κάθε πραγματικά Ελεύθερου Ανθρώπου να πολεμήσει για το Δίκαιο την Ελευθερία και την ανεξαρτησία.
Το ότι είναι επικίνδυνη η 25η Μαρτίου 1821 αποδεικνύεται από τη σημερινή λυσσαλέα και με όλα τα μέσα, συντονισμένη προσπάθεια κατασυκοφάντησης προσώπων ,γεγονότων και συμβόλων της Επανάστασης του 1821 από όλους εκείνους που ξέρουν πολύ καλά ότι : «Το πρώτο βήμα για να εξοντώσεις ένα έθνος είναι να διαγράψεις τη μνήμη του. Να καταστρέψεις τα βιβλία του, την κουλτούρα του, την ιστορία του. Μετά να βάλεις κάποιον να γράψει νέα βιβλία, να κατασκευάσει μια νέα παιδεία, να επινοήσει μια νέα ιστορία. Δεν θα χρειαστεί πολύς καιρός για να αρχίσει αυτό το έθνος να ξεχνά ποιο είναι και ποιο ήταν. Ο υπόλοιπος κόσμος γύρω του θα το ξεχάσει ακόμα πιο γρήγορα».[Μίλαν Κούντερα, Το βιβλίο τον γέλιου και της λήθης» με το οποίο παροτρύνονται οι Τσέχοι πολίτες να αντισταθούν στο κομμουνιστικό καθεστώς].
9. Τα διδάγματα από τον αγώνα της παλιγγενεσίας.
… Θα αρκεσθώ , λόγω χώρου , στο δίδαγμα μόνο που προβάλετε στον εξαιρετικό πίνακα(1952) του Νίκου Εγγονόπουλου, τον ΄Ορκο (των Φιλικών). Ο ποιητής με τη μοναδική δύναμη της έμπνευσής του και τον επιδέξιο χρωστήρα του καταφέρνει να μετατρέψει σε διαχρονικό Σιμωνίδιο επίγραμμα τη δύναμη που έχει το Ελληνικό Γένος, όταν λειτουργεί συλλογικά στις δύσκολες εποχές , να μετατρέπει τις διαιρέσεις του σε «παλίμψηστα δημιουργήματα μιας ισχυρής αγωνιστικής συνείδησης» .Η σύνθεση του Πίνακα με τον μυητή ,τον μυούμενο στην Φ.Ε ,τον οπλαρχηγό τον παπά και τον στρατηγό προβάλλει αυτή τη συλλλογικότητα του γένους και το αέτωμα του αρχαιοελληνικού ναού στο κέντρο και στην κορυφή , συμβολίζει καθοριστικά την ακατάλυτη αναφορά της συμβολής των Ελλήνων στις δημιουργίες του ανθρώπινου πνεύματος σε διαχρονική και αδιάκοπη εξέλιξη ενός πολιτισμού με οικουμενικότητα και …όχι παγκοσμιότητα !
[1] Ι.Θ. Κολοκοτρώνης, Ελλ. Υπομνήματα σ.8 (Βαλέτας).
[2] Στίχοι: Σώτια Τσώτου,Μουσική: Σταύρος Κουγιουμτζής,Πρώτη εκτέλεση: Γρηγόρης Μπιθικώτσης
.
ΟΙ ΜΑΧΕΣ ΤΗΣ ΒΕΡΓΑΣ(ΑΛΜΥΡΟΥ) ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΥΡΟΥ-ΣΤΗ ΜΑΝΗ
ΟΙ ΜΑΧΕΣ ΤΗΣ ΒΕΡΓΑΣ(ΑΛΜΥΡΟΥ) ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΥΡΟΥ-ΣΤΗ ΜΑΝΗ
( Από την 21η μέχρι και την 25η Ιουνίου 1826)
Του Νικολινάκου
Γεωργίου(ΜSc-MBCS)
Ο διχασμός στα 1824-25 έχει ανοίξει πολύ βαθιές πληγές στο καταματωμένο σώμα της νεκραναστημένης Ελλάδος.
Ο Ιμπραήμ στη Μάνη
Ο στόλος του Αιγυπτίου Ιμπραήμ Πασά φθάνει στις 24 Φεβρουαρίου του 1825 στη Μεθώνη (Μεσσηνία) όπου συγκροτείται σε στρατιωτικό σώμα δυνάμεως 12.000 πεζών, και 2.000 περίπου ιππέων και με ισχυρό πεδινό πυροβολικό. Στην περίοδο εκείνη ο Ιμπραήμ βρήκε τους Έλληνες επαναστάτες σε πολύ άσχημη κατάσταση λόγω του εμφύλιου των πολιτικών με τους στρατιωτικούς.
Ο Ιμπραήμ στις 29/5/1826 στέλνει επιστολή στον Γιωργάκη Μαυρομιχάλη και τον διατάσσει εντός δέκα ημερών να προσέλθει μαζί μ' όλους τους προκρίτους της Μάνης να τον προσκυνήσουν ,αλλιώς θα κυριεύσει και θα αφανίσει τη Μάνη. Και ο Γιωργάκης Μαυρομιχάλης απάντησε ως εξής: «Ελάβομεν το γράμμα σου, εις το οποίον είδωμεν να μας φοβερίζεις ότι αν δεν σου προσφέρομεν την υποταγήν μας θέλεις εξολοθρεύσεις τους Μανιάτες και την Μάνην. Διά τούτο και ημείς σε περιμένομεν με όσες δυνάμεις θελήσεις. Οι κάτοικοι της Μάνης γράφομεν και σε περιμένομεν».(Σπ. Τρικούπης –Ιστορία της Ελλ. Επαναστάσεως Α’ σ.19 )(Μήπως θυμίζει το «Μολών λαβέ»; λέμε !).
Μάχη στη Βέργα Αλμυρού(22/6/1826).
Ο Ιμπραήμ ,μετά την άρνηση των Μανιατών να τον προσκυνήσουν, με 6-7000 πεζούς και ιππείς εξορμά από την Καλαμάτα και το πρωί τις 22/6 φθάνει στη Βέργα Αλμυρού(20 χλμ ΝΔ της Καλαμάτας) για να υποτάξει τους Μανιάτες. Η Βέργα ήταν ξερολίθινο τείχος ύψους ενός μέτρου περίπου και μήκους περισσότερο του χιλιομέτρου, Β. του κόλπου του Αλμυρού , που κτίστηκε από τους Μανιάτες, σαν ταμπούρι. Εκεί ήταν όλοι οι αρχηγοί των Μανιατών κι όλοι οι ελεύθεροι Μεσομανιάτες, σύνολο 1000 περίπου πολεμιστές. (Τρικούπης –Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως Δ’σ.20).
Το σχέδιο ενεργείας του Ιμπραήμ ήταν: επίθεση στο Αλμυρό (ξηρά-στεριανή πόρτα της Δ. Μάνης) με παράλληλη αποβατική ενέργεια στα μετόπισθεν με σκοπό τη δημιουργία ενός είδους προγεφυρώματος(στον αφύλακτο κολπίσκο του Δυρού) για να απειλήσει τα νώτα των υπερασπιστών της Βέργας Αλμυρού και με τον τρόπο αυτό να καταλάβει ολόκληρη τη Μάνη. Για παραπλάνηση των Μανιατών σχετικά με την κύρια προσπάθεια του, χτυπάει με τα κανόνια των πλοίων τις Κιτριές και άλλα παράλια.
Πίστευε ότι αν δημιουργούσε το προγεφύρωμα και σταθεροποιείτο εκεί ,πολλοί υπερασπιστές της Βέργας θα εγκατέλειπαν τη θέση τους για να υπερασπιστούν τις οικογένειές τους στη Μέσα και Μεσσηνιακή Μάνη.
Στην ένατη επίθεση- όλες οι προηγούμενες και λυσσαλέες είχαν αποτύχει- των Αιγυπτίων ,και ενώ τα βόλια των Μανιατών τελείωναν ,ένας Μανιάτης οπλαρχηγός με 20 άνδρες (ομάδα Σκυφιάνων) βγήκαν από το τείχος και έρποντες , χωρίς να γίνουν αντιληπτοί , με καταδρομική ενέργεια, επιτίθεται στα νώτα του εχθρού. Οι Αιγύπτιοι που δέχτηκαν την επίθεση, αιφνιδιάστηκαν και τράπηκαν σε φυγή, μεταδίδοντας τον πανικό σε ολόκληρη την εχθρική παράταξη που υποχωρεί .
Μάχη στο Δυρό(23-25 Ιουνίου 1826).
Εφαρμόζοντας το σχέδιο του ο Ιμπραήμ τη νύχτα της 23 Ιουνίου αποβίβασε αριθμό ανδρών στον ορμίσκο του Δυρού(ΝΔ της Αρεοπόλεως) με αντικειμενικούς σκοπούς την Αρεόπολη ,τον Πύργο Δυρού και τη Χαριά. Η απόβαση έγινε αντιληπτή με αποτέλεσμα να αντικρούσουν τους εχθρούς με τον τρόπο που περιγράφεται αναλυτικά από τον Τρικούπη (4,20) και από τον Φραντζή (Φραντζή ,ό.π.,Β’ 447 κεξ ).
Περιληπτικά : Από τις 23 έως τις 26 ' Ιουνίου οι γενναίες γυναίκες της Μάνης, κρατώντας οι περισσότερες για όπλα δρεπάνια θερισμού, ξύλα και πέτρες, αντιµαχούν σαν μάνες - λέαινες που βλέπουν εχθρό στη φωλιά τους και ως να φθάσουν ενισχύσεις από τη Βέργα και τις άλλες περιοχές της Μάνης, ρίχνουν στη θάλασσα τον αήττητο στρατό του Ιμπραήµ, κατεξευτελίζονταν έτσι το πολεµικό γόητρο του Αιγύπτιου στρατάρχη.
Η ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΒΑΣΗΣ ΤΩΝ ΜΑΧΩΝ
Οι νικηφόρες μάχες των Μανιατών στη Βεργα (Αλμυρού), στο Δυρό και αργότερα στον Πολυάραβο (20/8/1826 ), είχαν αποφασιστική σημασία για τη τελική έκβαση της Επαναστάσεως. Αν ο Ιμπραήμ κατελάμβανε την Πελοπόννησο -που προϋπόθετε την προηγούμενη κατάληψη της Μάνης - θα τελείωνε και η Επανάσταση και οι ευρωπαϊκές δυνάμεις δεν θα είχαν δικαιολογία για επέμβαση( Ναυαρίνο 8 /10/1827).
Από την Αρεόπολη και το Αλμυρό ξεκίνησε και στο Αλμυρό τελείωσε ο αγώνας που έσωσε το Έθνος.
Μετά τις δίδυμες νίκες της Βέργας, του Δυρού και αργότερα του Πολυάραβου χάθηκε το τελευταίο, το ισχυρότερο και φοβερότερο πολεμικό "χαρτί» που ή Οθωµανική Αυτοκρατορία έριξε πολυάριθμο και βάνδαλο στην ελληνική γη, για να συντρίψει τελειωτικά την επική , Επανάσταση του Εικοσιένα, που είχε ήδη δεχτεί, µετά την πτώση του Μεσολογγίου και την καταστροφή στο Μανιάκι, θανάσιµα πλήγµατα.
« Έχει ιδιαίτερη σημασία η Λεωνίδιος, αλλά νικηφόρος μάχη της Βέργας στην ευτυχή απόληξη του πολυετούς και πολυαίματου αγώνα της Εθνεγερσίας. Είναι η πρώτη Ελληνική νίκη μετά από αλλεπάλληλες κατά ξηράν ήττες δύο ετών.
Η νίκη αυτή ήταν καθοριστική για την έκβαση του απελευθερωτικού αγώνα των Ελλήνων, πιο σημαντική ίσως και από τη ναυμαχία του Ναβαρίνου που ήρθε 16 μήνες μετά. Δεν πρέπει να υποτιμάμε τον δικό μας αγώνα. Και δυστυχώς τον υποτιμάμε σε σημείο τέτοιας αισχρότητας ώστε οι μάχες της Βέργας, του Δυρού και του Πολυαράβου να μην μνημονεύονται σε σχολικά και πανεπιστημιακά εγχειρίδια…Και όμως η μάχη αυτή θα έπρεπε να μνημονεύεται όχι μόνο γιατί δίνει πρότυπα ανδρείας αλλά γιατί προσφέρει πρότυπα παιδαγωγίας. (Ομιλία από κ. Σαράντο Καργάκο κατά την επέτειο των 174 ετών του εορτασμού της μάχης της Βέργας)
ΟΙ ΗΘΙΚΕΣ ΑΜΟΙΒΕΣ… ΤΗΣ ΜΑΝΗΣ.
Μετά από 150 χρόνια(ΦΕΚ46Α/11-3-69) η Πολιτεία προέβη στην
αναγνώριση… της 17ης Μαρτίου (στην Αρεόπολη ) , της 25ης Ιουνίου (Δυρό) και της 22ας Ιουνίου( Βέργα Αλμυρού).ως «επετείους εθνικών και ιστορικών γεγονότων τοπικής σημασίας .»… Αν είναι δυνατόν !!!!
Το 2002 η Βουλή των Ελλήνων (συντάκτες κάποιοι προοδευτικοί…ιστορικοί, σαν κι
αυτούς που ανακάλυψαν το συνωστισμό… στη Σμύρνη ) προέβη στην έκδοση εντύπου με τίτλο «Χρονολόγιο των σημαντικότερων γεγονότων της Επανάστασης του 1821». Στην έκδοση αυτή ανύπαρκτες ήταν οι λέξεις Μανιάτες, Μανιάτισσες, …, Βέργα, Δυρός , Πολυάραβος,.
Μετά από τεκμηριωμένες παραστάσεις επιφανών πνευματικών Μανιατών η
Βουλή, αναγνωρίζοντας τη … βλασφημία της , προέβη στην επανέκδοση (Ιανουάριος 2004) του «Χρονολογίου» και περιελήφθησαν σ’ αυτό οι μάχες Βέργας, Δυρού, Πολυαράβου και η κήρυξη του πολέμου κατά της Οθωμανικής αυτοκρατορίας στις 17 Μαρτίου από την Αρεόπολη.
«Οντά ειν' η Μάνη σύφωνη, βγάνει άρματα μεγάλα
και τόνε κρόει το βασιλιά δε λογαριάζει άλλα.»
( Από την 21η μέχρι και την 25η Ιουνίου 1826)
Του Νικολινάκου
Γεωργίου(ΜSc-MBCS)
Ο διχασμός στα 1824-25 έχει ανοίξει πολύ βαθιές πληγές στο καταματωμένο σώμα της νεκραναστημένης Ελλάδος.
Ο Ιμπραήμ στη Μάνη
Ο στόλος του Αιγυπτίου Ιμπραήμ Πασά φθάνει στις 24 Φεβρουαρίου του 1825 στη Μεθώνη (Μεσσηνία) όπου συγκροτείται σε στρατιωτικό σώμα δυνάμεως 12.000 πεζών, και 2.000 περίπου ιππέων και με ισχυρό πεδινό πυροβολικό. Στην περίοδο εκείνη ο Ιμπραήμ βρήκε τους Έλληνες επαναστάτες σε πολύ άσχημη κατάσταση λόγω του εμφύλιου των πολιτικών με τους στρατιωτικούς.
Ο Ιμπραήμ στις 29/5/1826 στέλνει επιστολή στον Γιωργάκη Μαυρομιχάλη και τον διατάσσει εντός δέκα ημερών να προσέλθει μαζί μ' όλους τους προκρίτους της Μάνης να τον προσκυνήσουν ,αλλιώς θα κυριεύσει και θα αφανίσει τη Μάνη. Και ο Γιωργάκης Μαυρομιχάλης απάντησε ως εξής: «Ελάβομεν το γράμμα σου, εις το οποίον είδωμεν να μας φοβερίζεις ότι αν δεν σου προσφέρομεν την υποταγήν μας θέλεις εξολοθρεύσεις τους Μανιάτες και την Μάνην. Διά τούτο και ημείς σε περιμένομεν με όσες δυνάμεις θελήσεις. Οι κάτοικοι της Μάνης γράφομεν και σε περιμένομεν».(Σπ. Τρικούπης –Ιστορία της Ελλ. Επαναστάσεως Α’ σ.19 )(Μήπως θυμίζει το «Μολών λαβέ»; λέμε !).
Μάχη στη Βέργα Αλμυρού(22/6/1826).
Ο Ιμπραήμ ,μετά την άρνηση των Μανιατών να τον προσκυνήσουν, με 6-7000 πεζούς και ιππείς εξορμά από την Καλαμάτα και το πρωί τις 22/6 φθάνει στη Βέργα Αλμυρού(20 χλμ ΝΔ της Καλαμάτας) για να υποτάξει τους Μανιάτες. Η Βέργα ήταν ξερολίθινο τείχος ύψους ενός μέτρου περίπου και μήκους περισσότερο του χιλιομέτρου, Β. του κόλπου του Αλμυρού , που κτίστηκε από τους Μανιάτες, σαν ταμπούρι. Εκεί ήταν όλοι οι αρχηγοί των Μανιατών κι όλοι οι ελεύθεροι Μεσομανιάτες, σύνολο 1000 περίπου πολεμιστές. (Τρικούπης –Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως Δ’σ.20).
Το σχέδιο ενεργείας του Ιμπραήμ ήταν: επίθεση στο Αλμυρό (ξηρά-στεριανή πόρτα της Δ. Μάνης) με παράλληλη αποβατική ενέργεια στα μετόπισθεν με σκοπό τη δημιουργία ενός είδους προγεφυρώματος(στον αφύλακτο κολπίσκο του Δυρού) για να απειλήσει τα νώτα των υπερασπιστών της Βέργας Αλμυρού και με τον τρόπο αυτό να καταλάβει ολόκληρη τη Μάνη. Για παραπλάνηση των Μανιατών σχετικά με την κύρια προσπάθεια του, χτυπάει με τα κανόνια των πλοίων τις Κιτριές και άλλα παράλια.
Πίστευε ότι αν δημιουργούσε το προγεφύρωμα και σταθεροποιείτο εκεί ,πολλοί υπερασπιστές της Βέργας θα εγκατέλειπαν τη θέση τους για να υπερασπιστούν τις οικογένειές τους στη Μέσα και Μεσσηνιακή Μάνη.
Στην ένατη επίθεση- όλες οι προηγούμενες και λυσσαλέες είχαν αποτύχει- των Αιγυπτίων ,και ενώ τα βόλια των Μανιατών τελείωναν ,ένας Μανιάτης οπλαρχηγός με 20 άνδρες (ομάδα Σκυφιάνων) βγήκαν από το τείχος και έρποντες , χωρίς να γίνουν αντιληπτοί , με καταδρομική ενέργεια, επιτίθεται στα νώτα του εχθρού. Οι Αιγύπτιοι που δέχτηκαν την επίθεση, αιφνιδιάστηκαν και τράπηκαν σε φυγή, μεταδίδοντας τον πανικό σε ολόκληρη την εχθρική παράταξη που υποχωρεί .
Μάχη στο Δυρό(23-25 Ιουνίου 1826).
Εφαρμόζοντας το σχέδιο του ο Ιμπραήμ τη νύχτα της 23 Ιουνίου αποβίβασε αριθμό ανδρών στον ορμίσκο του Δυρού(ΝΔ της Αρεοπόλεως) με αντικειμενικούς σκοπούς την Αρεόπολη ,τον Πύργο Δυρού και τη Χαριά. Η απόβαση έγινε αντιληπτή με αποτέλεσμα να αντικρούσουν τους εχθρούς με τον τρόπο που περιγράφεται αναλυτικά από τον Τρικούπη (4,20) και από τον Φραντζή (Φραντζή ,ό.π.,Β’ 447 κεξ ).
Περιληπτικά : Από τις 23 έως τις 26 ' Ιουνίου οι γενναίες γυναίκες της Μάνης, κρατώντας οι περισσότερες για όπλα δρεπάνια θερισμού, ξύλα και πέτρες, αντιµαχούν σαν μάνες - λέαινες που βλέπουν εχθρό στη φωλιά τους και ως να φθάσουν ενισχύσεις από τη Βέργα και τις άλλες περιοχές της Μάνης, ρίχνουν στη θάλασσα τον αήττητο στρατό του Ιμπραήµ, κατεξευτελίζονταν έτσι το πολεµικό γόητρο του Αιγύπτιου στρατάρχη.
Η ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΒΑΣΗΣ ΤΩΝ ΜΑΧΩΝ
Οι νικηφόρες μάχες των Μανιατών στη Βεργα (Αλμυρού), στο Δυρό και αργότερα στον Πολυάραβο (20/8/1826 ), είχαν αποφασιστική σημασία για τη τελική έκβαση της Επαναστάσεως. Αν ο Ιμπραήμ κατελάμβανε την Πελοπόννησο -που προϋπόθετε την προηγούμενη κατάληψη της Μάνης - θα τελείωνε και η Επανάσταση και οι ευρωπαϊκές δυνάμεις δεν θα είχαν δικαιολογία για επέμβαση( Ναυαρίνο 8 /10/1827).
Από την Αρεόπολη και το Αλμυρό ξεκίνησε και στο Αλμυρό τελείωσε ο αγώνας που έσωσε το Έθνος.
Μετά τις δίδυμες νίκες της Βέργας, του Δυρού και αργότερα του Πολυάραβου χάθηκε το τελευταίο, το ισχυρότερο και φοβερότερο πολεμικό "χαρτί» που ή Οθωµανική Αυτοκρατορία έριξε πολυάριθμο και βάνδαλο στην ελληνική γη, για να συντρίψει τελειωτικά την επική , Επανάσταση του Εικοσιένα, που είχε ήδη δεχτεί, µετά την πτώση του Μεσολογγίου και την καταστροφή στο Μανιάκι, θανάσιµα πλήγµατα.
« Έχει ιδιαίτερη σημασία η Λεωνίδιος, αλλά νικηφόρος μάχη της Βέργας στην ευτυχή απόληξη του πολυετούς και πολυαίματου αγώνα της Εθνεγερσίας. Είναι η πρώτη Ελληνική νίκη μετά από αλλεπάλληλες κατά ξηράν ήττες δύο ετών.
Η νίκη αυτή ήταν καθοριστική για την έκβαση του απελευθερωτικού αγώνα των Ελλήνων, πιο σημαντική ίσως και από τη ναυμαχία του Ναβαρίνου που ήρθε 16 μήνες μετά. Δεν πρέπει να υποτιμάμε τον δικό μας αγώνα. Και δυστυχώς τον υποτιμάμε σε σημείο τέτοιας αισχρότητας ώστε οι μάχες της Βέργας, του Δυρού και του Πολυαράβου να μην μνημονεύονται σε σχολικά και πανεπιστημιακά εγχειρίδια…Και όμως η μάχη αυτή θα έπρεπε να μνημονεύεται όχι μόνο γιατί δίνει πρότυπα ανδρείας αλλά γιατί προσφέρει πρότυπα παιδαγωγίας. (Ομιλία από κ. Σαράντο Καργάκο κατά την επέτειο των 174 ετών του εορτασμού της μάχης της Βέργας)
ΟΙ ΗΘΙΚΕΣ ΑΜΟΙΒΕΣ… ΤΗΣ ΜΑΝΗΣ.
Μετά από 150 χρόνια(ΦΕΚ46Α/11-3-69) η Πολιτεία προέβη στην
αναγνώριση… της 17ης Μαρτίου (στην Αρεόπολη ) , της 25ης Ιουνίου (Δυρό) και της 22ας Ιουνίου( Βέργα Αλμυρού).ως «επετείους εθνικών και ιστορικών γεγονότων τοπικής σημασίας .»… Αν είναι δυνατόν !!!!
Το 2002 η Βουλή των Ελλήνων (συντάκτες κάποιοι προοδευτικοί…ιστορικοί, σαν κι
αυτούς που ανακάλυψαν το συνωστισμό… στη Σμύρνη ) προέβη στην έκδοση εντύπου με τίτλο «Χρονολόγιο των σημαντικότερων γεγονότων της Επανάστασης του 1821». Στην έκδοση αυτή ανύπαρκτες ήταν οι λέξεις Μανιάτες, Μανιάτισσες, …, Βέργα, Δυρός , Πολυάραβος,.
Μετά από τεκμηριωμένες παραστάσεις επιφανών πνευματικών Μανιατών η
Βουλή, αναγνωρίζοντας τη … βλασφημία της , προέβη στην επανέκδοση (Ιανουάριος 2004) του «Χρονολογίου» και περιελήφθησαν σ’ αυτό οι μάχες Βέργας, Δυρού, Πολυαράβου και η κήρυξη του πολέμου κατά της Οθωμανικής αυτοκρατορίας στις 17 Μαρτίου από την Αρεόπολη.
«Οντά ειν' η Μάνη σύφωνη, βγάνει άρματα μεγάλα
και τόνε κρόει το βασιλιά δε λογαριάζει άλλα.»
Subscribe to:
Posts (Atom)