ΧΩΡΙΣΜΟΣ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ(Μήπως είναι ένα ακόμα ψευδοδίλημμα ;)

«… αδιανόητο για τον Έλληνα το πολιτικό γεγονός
δίχως Δελφούς , Παρθενώνα ή Αγία Σοφία.»
Χ. Γιανναράς (Καθημερινή 5-2-06)

Κατά καιρούς έρχονται στη δημοσιότητα προτάσεις με αντικείμενο «το χωρισμό Κράτους και Εκκλησίας», με διαφορετικές κάθε φορά προθέσεις αυτών που τις προβάλλουν.
ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑ (Τι δηλώνουν οι δύο λέξεις;)
1. Κράτος(Πολιτεία) : Σύστημα από: Πολίτες , μια Διοικητική Πυραμίδα αρχόντων, που έχουν ως
μοναδική αποστολή να υπηρετούν τους πολίτες και ένα σύνολο κανόνων (Νόμων κ.λ.π) απαραίτητων για τη λειτουργία του Κράτους.
2. Εκκλησία: Ένα υποσύστημα του Κράτους αποτελούμενο από : Πολίτες του Κράτους- οι οποίοι με το
μυστήριο της βάπτισης έχουν καταστεί Χριστιανοί Ορθόδοξοι (στη συντριπτική πλειονότητά τους (>90%) ) και οι οποίοι είναι μέλη και σώμα αυτής της εκκλησίας - τη Διοικητική της Πυραμίδα της, το σύνολο των Κανόνων της Εκκλησίας, και ένα Σύνολο παραδόσεων που έχουν καταστεί ήθη και έθιμα του Έλληνα.
ΤΙ ΘΑ ΧΩΡΙΣΟΥΜΕ ;
Τους πολίτες ; Μα ,αυτοί είναι στην συντριπτική πλειονότητά τους οι ίδιοι πολίτες του Κράτους και μέλη της Εκκλησίας.
Τις παραδόσεις ; Και αυτές είναι ταυτισμένες με τον Έλληνα Ορθόδοξο, είναι μέσα στο σώμα και τη ψυχή του ,είναι μέσα στο αίμα του .
Τι απομένει ; Ο χωρισμός της Διοίκησης του Κράτους από τη Διοίκηση της Εκκλησίας .
Με άλλα λόγια χωρισμός σημαίνει μια εκκλησία εντελώς ανεξάρτητη Διοικητικά , Οικονομικά και Νομικά με στόχο δήθεν τη μηδενική ανάμειξη του Κράτους στα της Εκκλησίας και το αντίθετο.
Για να γίνει αυτό ,η εκκλησία θα πρέπει -λένε οι «προοδευτικές δυνάμεις»- να «καταντήσει » ένα Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου, ένα σωματείο , μη αντιλαμβανόμενες όμως , ότι έτσι θα ανοίξουν τους «ασκούς του Αιόλου»:
Εύκολα μπορεί κανείς να φανταστεί τι θα συμβαίνει καθημερινά με ένα περισσότερο προικισμένο και περισσότερο «αντάρτη» “Χριστόδουλο“…, Πρόεδρο ενός «Σωματείου » με 3 ή 4 εκατομμύρια πιστά μέλη.
Σύμφωνα με τη Συνθήκη της Λοζάνης οι θρησκευτικοί Άρχοντες της Μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης είναι δημόσιοι λειτουργοί και ότι οι Ισραηλινές κοινότητες είναι Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου. Θα αλλάξουν και αυτές οι παγιωμένες καταστάσεις ;
Τι θα γίνει με τις σχέσεις της Εκκλησίας της Ελλάδος και του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως ;
Η ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
Οι επιδιώκοντες το χωρισμό λένε να επιστραφεί η περιουσία της Εκκλησίας, ως αντιστάθμισμα του χωρισμού. Αυτό βέβαια είναι πρόφαση. Ποιος θα βρει τη λύση και πως θα υλοποιηθεί η επιστροφή των παρακάτω (ενδεικτικά αναφερομένων από τον Μητροπολίτη Θηβών και Λεβαδείας ιερώνυμο- Βήμα 11/12/2005) αντικειμένων της περιουσίας της εκκλησίας :
« Το Μετσόβιο Πολυτεχνείο, η Ακαδημία Αθηνών, η Ριζάρειος Σχολή, το Παλαιό Πτωχοκομείο, η Μαράσλειος Ακαδημία, το Νοσοκομείο Ευαγγελισμός, η Αγγλική Αρχαιολογική Σχολή, η Αμερικανική Αρχαιολογική Σχολή , … , … , , … , οι Λουτρώνες Στρατού (η σημερινή έκταση του αγάλματος Βενιζέλου, το οικόπεδο του σημερινού Μεγάρου Μουσικής, η σημερινή αμερικανική πρεσβεία), ολόκληρο το μεγάλο κτήμα της Μονής Πετράκη στο Γουδί για την ίδρυση στρατιωτικής πόλεως(=Παπάγου)….
«…..οι συμπαγείς εκτάσεις στην Αττική, όπως είναι ο Γέρακας, η Βραώνα, ο Βουρβάς, τα Λεγραινά, το Πάτημα, ο Σκαραμαγκάς, ..»κ.λ.π , κ.λ.π .
ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΦΟΡΜΕΣ ΤΗΣ ΣΥΝΕΧΟΥΣ ΠΡΟΒΟΛΗΣ ΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ.
Το 1οαίτιο : Τον 19ο αιώνα επιζητήθηκε από τη τότε ξενόφερτη κεφαλή της κρατικής εξουσίας η πλήρης υποταγή της Διοίκησης της Εκκλησίας στη Κρατική Εξουσία με αντάλλαγμα την παροχή ψευτοευεργετημάτων κρατικών αξιωματούχων στους υψηλόβαθμους εκπρόσωπους της Εκκλησίας , ενώ παράλληλα δημευόταν ή αρπαζόταν η εκκλησιαστική περιουσία.
Το 2οαίτιο : Μερικά από τα μέλη της Ιεραρχίας της Εκκλησίας ξέχασαν ότι είναι διάκονοι του πιστού λαού και έγιναν ή επιδίωξαν να γίνουν εξουσιαστές των απλών παπάδων και του πιστού πληρώματος και να απολαμβάνουν κύρος και ευεργετήματα κρατικών αξιωματούχων. Μητροπολίτες αλαζόνες και υβρίζοντες στα τηλεπαράθυρα και περιφερόμενοι με πολυτελή αυτοκίνητα είναι φυσικό να υποβαθμίζουν «το θρησκευτικό γεγονός» , να προκαλούν τον κόσμο που τους βλέπει, και να ρίχνουν «μπόλικο» νερό στο μύλο των εχθρών της ορθόδοξης πίστης.
Το 3οαίτιο : Οι επιδιώξεις αυτών που αμετανόητοι πιστεύουν(με διάφορες παραλλαγές) ακόμα σε μια γκρεμισμένη νοοτροπία που θεωρούσε τη «Θρησκεία ως όπιο του λαού» και οι οποίοι πάντοτε στοχεύουν, και αυτοί, στον θρησκευτικό αποχρωματισμό του Έλληνα.
Το 4οαίτιο : Άλλο αίτιο είναι στόχευση -όσων πρωτοστατούν φανατικά εναντίον της εκκλησίας και απαιτούν το «χωρισμό»- στην αλλοίωση της ίδιας της ταυτότητας και της ιδιοσυστασίας του Έλληνα. Είναι αυτοί που θεωρούν ότι μονόδρομος επιβίωσης της χώρας μας είναι η ενσωμάτωσή της στο κλίμα της Νέας Τάξης ,της Νέας Εποχής ,της «Νεοτερικότητας». Για να γίνει όμως αυτή η ενσωμάτωση θα πρέπει ο Έλληνας να εξαλείψει από το δημόσιο χώρο τη θρησκεία, την πίστη ,τις παραδόσεις ,δηλαδή καθετί που οδηγεί σε συλλογική ταυτότητα και κατά συνέπεια αντιδρά στην παγκοσμιοποιημένη κατανάλωση. Σε αυτή τη στόχευση ο μόνος φορέας που απετέλεσε και αποτελεί – σε αντίθεση με το εξαρτημένο και αδύναμο κράτος – παράγοντα διατήρηση της ταυτότητας και της ιδιοπροσωπίας του Έλληνα ήταν και είναι η Εκκλησία, και γι΄ αυτό θα πρέπει να υποβαθμισθεί !!!
Το 5οαίτιο : Η επιδίωξη ορισμένων «προοδευτικών δυνάμεων» να καρπωθούν τους ψήφους εκείνων που είναι πολέμιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας (άθεοι, αλλόθρησκοι,κ.λπ)
ΟΙ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
Αν οι προηγούμενες απόψεις θεωρηθούν ως βάσιμες , τότε «χωρισμός » δεν είναι εφικτός, είναι λάθος λέξη , είναι ψευδοδίλημμα. Εκείνο που απαιτείται είναι η ρύθμιση ορισμένων ζητημάτων και αλληλοεπιδράσεων που επηρεάζουν τις σχέσεις του Κράτους και της Εκκλησίας .Τα ζητήματα αυτά ίσως είναι : Ο θρησκευτικός όρκος, η κοσμική κηδεία και η καύση των νεκρών, ο νόμος για τον προσηλυτισμό, η εμπλοκή των μητροπολιτών στη διαδικασία ανέγερσης αλλόθρησκων χώρων λατρείας , ο έλεγχος των οικονομικών της Εκκλησίας από τα θεσμοθετημένα όργανα του Κράτους για να προλαμβάνονται και αποφεύγονται φαινόμενα όπως τα τελευταία που συντάραξαν τη κοινή γνώμη και τραυμάτισαν την εικόνα της Εκκλησίας.
Όσοι όμως ασχοληθούν με αυτές τις ρυθμίσεις θα πρέπει να λάβουν υπόψη τους :
ü Τα λόγια του Μακρυγιάννη: «και καταγίνεται (η Γαλλία) να γυρίσει από τη θρησκεία τους τους
απογόνους των παλιών Ελλήνων, τα παιδιά του Ρήγα ,…..,του Κολοκοτρώνη, του Κυργιακούλη, …,των Υψηλάντων και αλλουνών .όπου θυσίασαν και την ζωήν τους και την κατάστασή τους (=περιουσία τους) δι’ αυτείνη την ορθόδοξη θρησκεία και δι' αυτείνη τη ματοκυλισμένη μικρή τους πατρίδα».
ü Το νόημα της τόσο επιτυχούς φράσης του Χ. Γιανναράς στη Καθημερινή (της 5-2-06):
«…αδιανόητο για τον Έλληνα το πολιτικό γεγονός δίχως Δελφούς , Παρθενώνα ή Αγία Σοφία.»
ü Ότι η εκκλησία πάντοτε απετέλεσε παράγοντα διατήρηση της εθνικής ταυτότητας (έθιμα , γλώσσα
κ.λ.π) και ιδιοπροσωπίας. Θα υπήρχε σήμερα Ελληνισμός στο εξωτερικό ,χωρίς τις ορθόδοξες κοινότητες ;
ü Δεν υπάρχει Έλληνας στο χωριό ,στη πόλη ή στη ξενιτιά που προτού ξεψυχήσει να μη
μεταλάβει και όταν ξεψυχήσει να μη «διαβαστεί » από τον απλό παπά. Και οι παπάδες στην Ελλάδα είναι κάποιες 10δες χιλιάδες με άριστες και πολυμελείς οικογένειες που πρέπει να έχουν ισότιμα τα ίδια δικαιώματα με τους άλλους πολίτες του κράτους . Το Κράτος έχει την ηθική και νομική υποχρέωση να μισθοδοτεί τους παπάδες ως αντιστάθμισμα της αρπαγής της Εκκλησιαστικής περιουσίας.
Κλείνοντας αυτή την Επιφυλλίδα θα ήταν παράλειψη να μην καταγραφεί και η εδώ η άποψη ενός πλέον ειδικού , ενός συνταγματολόγου και πολιτικού , του Ανδρέα Λοβέρδου (Εφ. ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ : 21/5/2000) «...Επομένως το θέμα εντοπίζεται στο «πως» θα σχετίζεται το Κράτος με την Εκκλησία .Δεν επιθυμώ την Εκκλησία «νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου »με τη μορφή σωματείου ,όπως τη θέλει ο χωρισμός Κράτους – Εκκλησίας .Επιθυμώ την Ορθόδοξη Εκκλησία ,ως επικρατούσα στη χώρα μας θρησκεία να έχει την αναγνώριση του άρθρου 3 του Συντάγματος με κριτήριο του τι ασπάζεται η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών ….»

ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ … ΙΣΡΑΗΛ !

«(Ελλάδα)….
Μην τον ξεχνάς το Βούλγαρο , μην μπιστευτής το Σλάβο,
τον Τούρκο μη καταφρονάς και πάντα να υποπτεύης
τον ξένο ,Φράγκο απ’ το Βοριά και Φράγκο από τη Δύση.
Τα δαφνοκλάδια που έστρωσες , κλινάρι μην τα κάμης
για να πλαγιάσεις .τ΄άρματα στεφάνωσε μ΄εκείνα
και πάντα κράταε τ΄άρματα και ολονυχτιά στο πόδι βιγλάτορας ,
βλεπάτορας από ψηλά ταμπούρια
και τόλμα . Πρέπει να τολμάς. Άγια Σωτήρα η Τόλμη. »
Κωστής Παλαμάς.

Αφορμή για τη σύνταξη αυτού του κειμένου ήταν το τραγικό επεισόδιο στο οποίο έχασε τη ζωή του πάνω από το Αιγαίο ο ηρωικός Σμηναγός Κώστας Ηλιάκης και τα όσα ακολούθησαν (δηλώσεις , άρθρα, και… τηλεπαράθυρα ) .
ΤΑ ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ
Η προάσπιση των εθνικών συμφερόντων μιας χώρας ,γίνεται κυρίως και πρωτίστως με ίδια μέσα , που προϋποθέτουν όμως αποτελεσματική και σοβαρή αμυντική και οικονομική ισχύ, γιατί αυτή είναι η βάση και το θεμέλιο της εξωτερικής πολιτικής ,που χαράσσει την εθνική στρατηγική και διαμορφώνει το ειδικό βάρος και το κύρος της χώρας στο διεθνές περιβάλλον .
Η αποτελεσματικότητα της διπλωματίας , ως εργαλείο της εξωτερικής πολιτικής, είναι ανάλογη του ποσοτικού και ποιοτικού μεγέθους των πόρων (αμυντικής και οικονομική ισχύος και του κύρους της χώρας) που αυτή καλείται να διαχειριστεί και των ηθικών δυνάμεων που έχουν διαμορφωθεί στο Έθνος με πρωτοβουλία της Ηγεσίας του.
ΟΙ ΕΘΝΙΚΕΣ ΠΑΡΑΛΗΨΕΙΣ …
Με αποκλειστική ευθύνη της πολιτικής ηγεσίας της Ελλάδας ο συσχετισμός των Ενόπλων Δυνάμεων με την Τουρκία κατέστη στη διάρκεια της μεταπολίτευσης τραγικά απογοητευτικός για την Ελλάδα (Λεπτομέρειες στη Ιστοσελίδα : http://en.wikipedia.org/wiki/F-4_Phantom_II).
Aν και οι αμυντικές δαπάνες ήταν υψηλές, οι εξοπλισμοί δεν αποφασίζονταν με κριτήριο την αμυντική θωράκιση της χώρας (απόλυτη προτεραιότητα στην αεροπορική ικανότητα και το κτίσιμο μιας αδιαπέραστης αντιαεροπορικής-πυραυλικής ομπρέλας). Τα κριτήρια επιλογής των προς προμήθεια ειδών εξοπλισμού ήταν άλλα : η εξυπηρέτηση μεσαζόντων … με το αζημίωτο ,οι διεθνείς ,και οι εγχώριες πιέσεις μέσω των εκδοτικών συγκροτημάτων, οι αλόγιστες δαπάνες για έργα βιτρίνας, η υπεχρηματοδότηση των κομμάτων κ.λ.π.
Σοβαροί αναλυτές εκτιμούν ότι , αν περιορίζονταν ,μόνο, οι σπατάλες των Ολυμπιακών Αγώνων- κυρίως από τον περιορισμό της κατασκευής πολυτελών γηπεδικών εγκαταστάσεων - θα είχε γίνει δυνατή η προμήθεια 50 τουλάχιστον αεροσκαφών τελευταίας γενιάς .
Συνέπεια αυτού του ετεροβαρούς συσχετισμού δυνάμεων ήταν η δημιουργία στην Ελλάδα έντονου φοβικού συνδρόμου έναντι της Τουρκίας. Αν στο γεγονός αυτό προστεθεί και η προτεραιότητα , που έχει δοθεί από την πολιτική , επιχειρηματική ,μεγαλοεκδοτική και μεγαλοδημοσιογραφική ελίτ στην περιφρούρηση των κεκτημένων της και του βολέματός της ,τότε δεν είναι δύσκολο να ερμηνευτεί ,γιατί χωρίς ουσιαστική αντίδραση και αντίσταση:
1. Στερηθήκαμε των δικαιωμάτων μας για έρευνες εντοπισμού πετρελαίου οπουδήποτε στο Αιγαίο (Νταβός-1988).
2. Δεν ασκήσαμε το δικαίωμα επέκτασης των χωρικών υδάτων(την τελευταία 15ετία) .
3. Αναγνωρίσαμε σιωπηρώς τις γκρίζες ζώνες - το δήθεν ασαφές καθεστώς των βραχονησίδων στο Αιγαίο (Ίμια-1996).
4. Χαρίσαμε (2005) στην Τουρκία το καθεστώς της υποψήφιας χώρας για ένταξη στην Ε.Ε χωρίς να ζητήσουμε ούτε ένα θεμιτό αντάλλαγμα ,ούτε καν την άρση από την Τουρκία του casus belli (αιτία πολέμου).
ΧΑΓΗ ΚΑΙ ..,. ΑΛΛΑ ΣΧΕΤΙΚΑ.
Υπό την επίδραση του προαναφερθέντος συνδρόμου και υπό την πίεση της συνεχώς αυξανομένης αδιαλλαξίας και προκλητικότητας της Τουρκίας η πολιτική ηγεσία της χώρας φαίνεται να τα έχει ελαφρώς ...
χαμένα σχετικά με την ακολουθητέα πολιτική. Αποκορύφωμα αυτής της «ορατής» σύγχυσης είναι οι αντικρουόμενες απόψεις του τέως (κ Στεφανόπουλου )και του νυν (κ.Παπούλια ) Προέδρων της Δημοκρατίας.
Πολιτικοί και δημοσιογράφοι λένε και γράφουν διάφορα για την ακολουθητέα στρατηγική : να πάμε ή να μη πάμε στη Χάγη, να αναγκασθεί η Τουρκία να πάει στη Χάγη κ.λ.π , αλλά κανείς δεν μιλά για την «ταμπακέρα» , δηλαδή για το πώς θα αναγκασθεί η Τουρκία να πάει στη Χάγη και ποιος θα επιβάλλει στη Τουρκία την εφαρμογή της όποιας απόφασης που δεν θα την συμφέρει και ακόμα - όπως ο κ. Παπούλιας στην παρέμβασή του είπε το αυτονόητο -ότι κανείς δεν εγγυάται την διάθεση της Τουρκίας να μη προβάλει συνεχώς νέες απαιτήσεις.
ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΠΡΟΒΛΕΠΕΙΝ.
Η ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ το 1981 , ως στρατηγική επιλογή , απέβλεπε κυρίως και πρωτίστως στη μείωση του τουρκικού κινδύνου ,γιατί θα ήταν μαζί με την αμυντική και οικονομική ισχύ της χώρας το σπουδαιότερο και κρισιμότερο διαπραγματευτικό όπλο στα χέρια της εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδας κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων Ευρωπαϊκής Ένωσης και Τουρκίας ,πριν βεβαίως από την ημερομηνία έναρξης των ενταξιακών διαπραγματεύσεων αυτής.
Η ευκαιρία χάθηκε , γιατί η πολιτική ηγεσία της χώρας από το 1981 μέχρι σήμερα ,αν και γνώριζε , ότι μέσα στην πρώτη 10ετία του 2000 θα άρχιζαν διαπραγματεύσεις για την ημερομηνία έναρξης των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας με την ΕΕ , δεν φρόντισε να θέσει ως πρώτη προτεραιότητα την αποτελεσματική αμυντική θωράκιση της χώρας και να προετοιμάσει οικονομικά και ψυχολογικά το λαό, για να μπορεί (η ηγεσία της Ελλάδας), χωρίς να διακατέχεται από το φοβικό σύνδρομο , να ασκεί το δικαίωμα της αρνησικυρίας (VETO) κατά τις διαπραγματεύσεις για την ημερομηνία έναρξης των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας , απαιτώντας θεμιτά ανταλλάγματα (άρση casus belli , αποχώρηση των Τουρκικών στρατευμάτων από την Κύπρο κ.λ.π.) .
Η αδικαιολόγητη αυτή παράλειψη (μη πρόβλεψη) της πολιτικής ηγεσίας οδήγησε στα γνωστά εθνικά εγκλήματα (Ίμια, χωρικά ύδατα ,χάρισμα χωρίς αντάλλαγμα στην Τουρκία ημερομηνία έναρξης των ενταξιακών διαπραγματεύσεων κ.λ.π) .
Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑ(;)
Η Ελλάδα μετά 10-15 χρόνια θα κληθεί να συναποφασίσει μαζί με την ΕΕ για την ή μη εισδοχή της Τουρκίας στην Ε.Ε και δεν θα πρέπει (η Ελλάδα) να κάνει το ίδιο τραγικό λάθος . Μέχρι τότε θα πρέπει να έχει αποκτήσει αυτοπεποίθηση και να έχει αποβάλει το φοβικό της σύνδρομο έναντι της Τουρκίας , προετοιμάζοντας από τώρα και κατ’ απόλυτη προτεραιότητα τις υλικές και ηθικές δυνάμεις του Έθνους.
Αν ενταχθεί η Τουρκία στην Ε.Ε χωρίς προηγουμένως : να έχει αποσύρει τις στρατιωτικές της δυνάμεις από την Κύπρο ,να έχει αναγνωρίζει την πολιτειακή υπόσταση ενός κράτους μέλους και να έχει άρει την «αιτία πολέμου», τότε πλέον η Ελλάδα και η Κύπρος θα καταστούν όμηροι της Τουρκίας , γιατί, λόγω του πληθυσμιακού της βάρους και του στρατιωτικού δυναμικού της αρχικά και αργότερα του οικονομικού ,θα έχει καταλυτικό ρόλο στη διαδικασία λήψεως αποφάσεων μέσα στην Ε.Ε
Στην περίπτωση που τελικά η Τουρκία δεν θα γίνει πλήρης μέλος της ΕΕ , τότε τα πράγματα θα γίνουν ακόμα χειρότερα ,γιατί δεν θα υπάρχει κανένας ανασταλτικός παράγοντας που να περιορίζει τις παράλογες απαιτήσεις της έναντι της Ελλάδας και της Κύπρου.
ΤΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
Τα προαναφερθέντα οδηγούν στην θεμελίωση της άποψης ότι η Ελλάδα δεν έχει άλλη επιλογή παρά να ακολουθήσει το πρότυπο το Ισραήλ, σε ό,τι αφορά την απόκτηση αποτελεσματικής αποτρεπτικής πολεμικής δύναμης , την οργάνωση του τρόπου ζωής (προϋποθέτει το ξεβόλεμα όλων) στο εσωτερικό και την αποτελεσματική κινητοποίηση των Ελλήνων του εξωτερικού ,ιδίως εκείνων των ΗΠΑ. Η επιλογή αυτή δεν αποκλείει την παράλληλη εκδήλωση από την Ελλάδα κάθε δυνατής διπλωματικής προσπάθειας και εκμετάλλευση της θέσεως της στους διάφορους οργανισμούς και των κανόνων του διεθνούς δικαίου.
Νομίζουμε ότι μόνον έτσι η Ελλάδα θα αποκτήσει αυτοπεποίθηση ,θα αποβάλει το φοβικό της σύνδρομο και δεν θα διστάζει να λέει όχι (!) στις επεκτατικές βλέψεις της Τουρκίας.
Είναι καιρός πλέον η Ελλάδα να τολμήσει ,γιατί όπως λέει ο ποιητής : « Άγια Σωτήρα (είναι) η Τόλμη».

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ και ΠΟΛΙΤΕΙΑ/ΚΡΑΤΟΣ

«Παιδεύεσθαι προς τας Πολιτείας»=(Οίον
τοκράτος / ηπολιτεία, οία και η παιδεία. )
Αριστοτέλης (Πολιτικά)

Παιδεία με άλλα λόγια είναι η διάπλαση του ανθρώπου σε «καλόν κ’ αγαθόν πολίτην –άνθρωπον» και η δημιουργία αντάξιου προς την έννοια αυτή πολιτισμού .
Εκπαίδευση είναι το σύστημα εκείνο της πολιτείας (η οργανωμένη παιδεία) που έχει σκοπό την υλοποίηση των στόχων της παιδείας μέσω του σχολείου
Οι σκοποί της παιδείας

Σύμφωνα με το Άρθρο 16 ,παράγραφο 2 του Συντάγματος της Ελλάδας «Η παιδεία αποτελεί
αποστολή του κράτους και έχει σκοπό την ηθική ,πνευματική , επαγγελματική και φυσική αγωγή των Ελλήνων και ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και της διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες ».
Στο ατομικό επίπεδο οι σκοποί της παιδείας είναι :
1. η σωματική ανάπτυξη ,δηλαδή η υγεία και το κάλλος.
2. η πνευματική ανάπτυξη , δηλαδή η απόκτηση γνώσεων και κριτικής σκέψης .
3. η απόκτηση επαγγελματικών εφοδίων ,σύμφωνα με την κλίση τους και τις πνευματικές δυνατότητες του καθενός .
4. η ψυχολογική ισορροπία και ανάπτυξη.
5. η απόκτηση οικονομικών ικανοτήτων για την εξασφάλιση δυνατοτήτων αυτοσυντήρησης.
6. η απόκτηση αισθητικών κριτηρίων , δηλαδή η καλλιέργεια και η κατανόηση του ωραίου , και
7. η θρησκευτική μόρφωση για το καταλάγιασμα των μεταφυσικών ανησυχιών και αναζητήσεων.

Στο κοινωνικό επίπεδο οι σκοποί της παιδείας είναι :
1. η απόκτηση κοινωνικής υπευθυνότητας μέσα στα πλαίσια της κοινωνίας και οικογένειας.
2. η δημιουργία μελών οικονομικά χρησίμων στην οικογένεια και ευρύτερα στην κοινωνία.
3. η δημιουργία μελών με επαγγελματικά εφόδια για την εξασφάλιση της προσωπικής και κοινωνικής προόδου .
4. η ηθική ως σεβασμός των δικαιωμάτων των άλλων.
5. η καλλιέργεια και ανάπτυξη εθνικής συνείδησης
6. η πολιτική υπευθυνότητα, που είναι αναγκαία για την ευημερία της πολιτικής κοινότητας υπό την ευρεία έννοια.
7 η ανάπτυξη θρησκευτικής συνείδησης ,που σημαίνει καλλιέργεια της αγάπης προς τον πλησίον και της αδελφικής ενότητας των ανθρώπων.

Εκπαιδευτική Μεταρρύθμιση
Πρέπει επιτέλους να αποσαφηνισθεί ότι η όλη συζήτηση για την μεταρρύθμιση δεν γίνεται για την παιδεία, γιατί αυτή προσδιορίζεται από το προαναφερθέν άρθρο του Συντάγματος και την παραπάνω ανάλυση , αλλά για την εκπαίδευση και το εκπαιδευτικό σύστημα. Δηλαδή, με ποιους δασκάλους , με ποια μέσα , με ποια προγράμματα ,και μέσα σε ποιο περιβάλλον τα παιδιά του ελληνικού λαού «μαθαίνουν γράμματα», τι είδους γράμματα μαθαίνουν και κυρίως πως το κάθε Ελληνόπουλο θα γίνει «καλός κ’ αγαθός πολίτης –άνθρωπος» .
Τριάντα και πλέον χρόνια (νέοι ήμασταν και γεράσαμε…) κάθε νέος υπουργός που διορίζεται στην αντίστοιχη θέση της Κυβέρνησης για το πρώτο πράγμα που μιλά είναι η κάποια εκπαιδευτική μεταρρύθμιση ,για να έρθει στη συνέχεια ο επόμενος να μεταρρυθμίσει την προηγούμενη μεταρρύθμιση .
Το ερώτημα που προκύπτει είναι : γιατί μετά από τόσες μεταρρυθμίσεις ,όλοι συμφωνούν ότι το εκπαιδευτικό σύστημα έχει καταρρεύσει , έχει πιάσει πάτο ;
Την απάντηση σ΄ αυτή την ερώτηση ,νομίζουμε την έχει δώσει πριν από δυόμισι χιλιάδες περίπου χρόνια ο Αριστοτέλης στα «Πολιτικά» διατυπώνοντας την άποψη ότι η παιδεία πρέπει να συνάδει προς τον τύπο και το «ήθος» της πολιτείας («Παιδεύεσθαι [και εθίζεσθαι] προς τας πολιτείας». Ή όπως έχει διαφορετικά ειπωθεί «οίον το κράτος/ η πολιτεία, οία και η παιδεία» και, αντίστροφα, «οία η παιδεία, οίον το κράτος/ πολιτεία».
Το « ήθος» της πολιτείας/του κράτους.
Αν αντιλαμβανόμαστε σωστά το νόημα της ρήσης του Αριστοτέλη ,μπορούμε να πούμε ότι η παιδεία είναι ο καθρέπτης της πολιτείας και το αντίστροφο.
Αν όμως είναι έτσι , τότε η πολιτεία /το κράτος έχει το απαραίτητο «ήθος» για να σχεδιάσει και να υλοποιήσει ένα σύστημα εκπαίδευσης που να υλοποιεί τους στόχους της παιδείας όπως προσδιορίζονται στο προαναφερθέν άρθρο (παράγραφος 2) του συντάγματος ;
Δηλαδή έχει η πολιτεία το ηθικό ανάστημα να σχεδιάσει και κυρίως να υλοποιήσει εκπαιδευτικό σύστημα που να αποβλέπει στην διάπλαση νέων όπως αυτή οριοθετείται από το Σύνταγμα μας, δηλαδή να «μιλά» για ηθική και για πνευματική αγωγή των νέων και ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης αυτών ;
Νομίζουμε ,ότι δυστυχώς αυτό δεν το έχει, γιατί φορείς σχεδίασης και υλοποίησης του εκπαιδευτικού συστήματος είναι : η εκάστοτε Κυβέρνηση –δηλαδή το κυβερνών κόμμα- τα ΜΜΕ που θα προβάλλουν την οιανδήποτε μεταρρύθμιση ,και οι συνδικαλιστικοί φορείς της εκπαιδευτικής κοινότητας που θα κληθεί να υλοποιήσει το σύστημα.
Σύμφωνα με την έκθεση της «Διεθνούς Διαφάνειας»(Εφημερίδα Καθημερινή 8 Δεκ.2006) .

Παιδεία, λοιπόν, κοινή για όλους, που να συνάδει προς τη μορφή/ το είδος της πολιτείαςΣτο θέμα της παιδείας, δεν χωρούν ούτε πολιτικές σκοπιμότητες ούτε κομματικές αντιπαραθέσεις. Αν σε όλα τα άλλα θέματα του δημόσιου βίου, η διαφωνία και η αντίθεση είναι αναπόφευκτες, στο θέμα της παιδείας, η συναίνεση και η συμφωνία είναι ο επιδιωκόμενος κοινός στόχος.
Ο διάλογος για την παιδεία πρέπει οπωσδήποτε να πετύχει. Η επιτυχία επαφίεται αποκλειστικά στη συλλογική μας θέληση και αποφασιστικότητα. Επαφίεται στη συλλογική προσπάθεια και υποχρέωση να υπερβούμε τις οποιεσδήποτε προκαταλήψεις ή συμφέροντα, και να συνθέσουμε, μέσα από τη διαφορετικότητα των θέσεων και απόψεων, μια κοινή γραμμή.
Μια κοινή στρατηγική και πορεία για το παρόν και το μέλλον της παιδείας
Σήμερα οι θύτες κυκλοφορούν ως τιμητές. Στην άκρη του μυαλού τους υπάρχει η βολική αντίληψη ότι στο πανεπιστήμιο πρέπει να μπαίνουν όλοι και (κάποτε...) να βγαίνουν όλοι. Οτι η ανώτατη δημόσια εκπαίδευση είναι ένα είδος κοινωνικού δικαιώματος το οποίο ασκείται γενικώς και αδιακρίτως, χωρίς ελέγχους, αξιολογήσεις, κριτήρια και επιλογές. Οτι η Παιδεία είναι μια αρπαχτή και μετά ο καθένας ας κόψει τον λαιμό του.
Λάθος! Διότι το δημόσιο πανεπιστήμιο οφείλει ασφαλώς να είναι ανοιχτό σε όλους, χωρίς καμία κοινωνική, οικονομική, φυλετική ή εθνική διάκριση. Αλλά στο δημόσιο πανεπιστήμιο φοιτούν και αποφοιτούν μόνο όσοι πληρούν τις απαραίτητες ακαδημαϊκές προϋποθέσεις και διαθέτουν τις αναγκαίες ικανότητες. Και γι' αυτό αξίζει να προσπαθήσεις σκληρά για να γίνεις φοιτητής και πτυχιούχος του. Το μαγαζί, δηλαδή, δεν είναι «μπάτε σκύλοι αλέστε».
Δεν είναι μόνο λόγοι αρχής που επιβάλλουν να απεγκλωβιστούμε από αυτή την καταστροφική λογική της αρπαχτής. Είναι κυρίως λόγοι εθνικής επιβίωσης.
Καμία χώρα σήμερα δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς πανεπιστήμια που παράγουν επιστήμονες, επαγγελματίες και στελέχη πρώτης γραμμής. Καμία χώρα δεν επιζεί έξω από τον ασφυκτικό και ανελέητο διεθνή ανταγωνισμό στις γνώσεις και στις δεξιότητες. Και όλοι αυτοί μπορούν να παραχθούν μόνο μέσα από σύγχρονα, απαιτητικά, αποτελεσματικά και ανταγωνιστικά πανεπιστήμια. Θα κλείσουν TEI στην επαρχία; Κρίμα! Αλλά εδώ το ζήτημα είναι να μην κλείσει η Ελλάδα. Η φθορα της γλώσσας στην ελληνική κοινωνία έχει λάβει τα τα τελευταία τριάντα χρόνια διαστάσεις λοιμικής
Συνοδεύετα από τον ολοκληρωτισμό της Κομματοκρατίας,την πρωθυπουργοκεντρική απολυταρχία ,την αγριότητα του σαδιστικού συνδικαλισμόυ,την ιδεολογική τρομοκρατίαπου ασκεί η αρνησιπατρία (αρνηση της κοινωνίας τωνσχέσεων και ο «προοδευτικός «μηδενισμός(γιανναρασ

ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ –ΕΛΛΑΔΑ- ΚΥΠΡΟΣ- ΤΟΥΡΚΙΑ( Μια δυσοίωνη εκτίμηση )

ΤΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ
1. Όλες οι πολιτικές δυνάμεις αυτού του τόπου, από το 1974 μέχρι και σήμερα, αποδέχονται ότι η κύρια απειλή για τη χώρα μας προέρχεται από την Τουρκία . Η γεωπολιτική πίεση αυτής της χώρας εκδηλωνόταν και εκδηλώνεται με απειλή χρήσεως βίας, με δοκιμές χρήσεως και με χρήση βίας. Αποτέλεσμα αυτής της στρατηγικής της Τουρκίας ήταν η απόκτηση εκ μέρους της σημαντικών πλεονεκτημάτων εις βάρος της Ελλάδας ,της Κύπρου και του Ελληνισμού γενικότερα .
2. Είναι δεδομένο αναμφισβήτητο ότι η αντιμετώπιση της απειλής και γενικότερα η προάσπιση των εθνικών συμφερόντων μιας χώρας ,γίνεται κυρίως και πρωτίστως με ίδια μέσα , που προϋποθέτουν όμως αποτελεσματική και σοβαρή αμυντική και οικονομική ισχύ, γιατί αυτή είναι η βάση και το θεμέλιο της εξωτερικής πολιτικής ,που χαράσσει την εθνική στρατηγική και διαμορφώνει το ειδικό βάρος και το κύρος της χώρας στο διεθνές περιβάλλον
3. Η «ιθύνουσα τάξη» της Ελλάδας πρέπει να αποδεχθεί ότι με δική της αποκλειστική ευθύνη ο συσχετισμός των Ενόπλων Δυνάμεων με την Τουρκία κατέστη στη διάρκεια της μεταπολίτευσης (παρά τα υπέρογκα ποσά που σπαταλήθηκαν…) τραγικά απογοητευτικός για την Ελλάδα , και ότι πολλές φορές ο αμυντικός μηχανισμός της χώρας και η δυνατότητα χειρισμού κρίσεων εμφάνισαν σημεία γελοίας αποδιοργάνωσης (Ίμια , Οτσαλάν , πτώση Σινούκ κ.λ.π)..
Όσον αφορά το άλλο θεμέλιο της εξωτερικής πολιτικής , αλλά και της εθνικής στρατηγικής , δηλαδή την οικονομική ισχύ , τα πράγματα δεν είναι πολύ καλλίτερα : η «ισχυρή Ελλάδα ….», που ξεγυμνώθηκε αποκρουστικά με την- ατυχή στο χειρισμό της- «απογραφή» , κατάντησε να περιμένει με δέος και αγωνία το τι θα αποφασίσει … ο κύριος Αλμούνια !!!

ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ
4. Η ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ το 1981 , ως στρατηγική επιλογή , απέβλεπε στην απόκτηση πλεονεκτήματος έναντι των χωρών της Βαλκανικής , αλλά κυρίως και πρωτίστως στη μείωση του τουρκικού κινδύνου ,γιατί θα ήταν μαζί με την αμυντική και οικονομική ισχύ της χώρας το σπουδαιότερο και κρισιμότερο διαπραγματευτικό όπλο στα χέρια της εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδας κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων Ευρωπαϊκής Ένωσης και Τουρκίας ,πριν βεβαίως από την ημερομηνία έναρξης των ενταξιακών διαπραγματεύσεων αυτής.
5. Όταν ο εκπρόσωπος του Ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών ,σχολιάζοντας τις Τουρκικές παραβιάσεις της επόμενης της συμφωνίας για την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας , δήλωνε «…σκεφθείτε πόσες παραβιάσεις θα είχαν γίνει, αν δεν είχε υπογραφεί η συμφωνία …» ο απλός πολίτης συνειδητοποίησε αυτό που χρόνια υποψιαζόταν, ότι δηλαδή κυρίαρχο στοιχείο της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής διαχρονικά ήταν (και είναι ) ο φόβος έναντι της τουρκικής πολεμικής ισχύος.
6. Αποτέλεσμα αυτού του φόβου -που τον δημιούργησε η εξασθένιση της αμυντικής και οικονομικής ισχύος , του κύρους και του ειδικού βάρους της χώρας -ήταν να αρχίσουν οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις Ε.Ε και Τουρκίας με τις ευχές… της Ελλάδας και Κύπρου , και την Τουρκία :
α. Να κατέχει μια χώρα -μέλος της Ε.Ε.
β. Να μην αναγνωρίζει την πολιτειακή υπόσταση ενός κράτους μέλους.
γ. Να θεωρεί «αιτία πολέμου» την άσκηση νομίμου δικαιώματος από χώρα που ανήκει στον ίδιο εταιρικό συνασπισμό.
Το επιχείρημα του συνόλου σχεδόν των πολιτικών δυνάμεων της χώρας , των βολεμένων μεγαλοεκδοτών-εργολάβων ,της πλειονότητας των μεγαλοδημοσιογράφων (δηλαδή των ντελάληδων των εργολάβων…) είναι ότι αυτές οι «εκκρεμότητες» θα τακτοποιηθούν κατά τη διάρκεια των ενταξιακών διαπραγματεύσεων .

Η ΕΚΤΙΜΗΣΗ
7 Δεν νομίζουμε ότι κάτι θα αλλάξει στη στάση της Τουρκίας κατά τη διάρκεια αυτών των διαπραγματεύσεων, και τούτο διότι:
Όταν ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών επέστρεψε στην Τουρκία μετά την έγκριση της έναρξης των ενταξιακών διαπραγματεύσεων δήλωσε ότι η « η Τουρκία θα ολοκληρώσει επιτυχώς της διαπραγματεύσεις και τότε θα αποφασίσει η ίδια, αν προσχωρήσει ή όχι στην Ε.Ε.» .
Υποψιαζόμαστε ότι η δήλωση αυτή εκφράζει την στρατηγική της Τουρκίας , γιατί το βασικό μέλημά της ήταν πάντοτε (και είναι ) η συνέχιση της αναπτυξιακής της πορείας, που υπό τις κρατούσες σ’ αυτή συνθήκες έχει φτάσει τα όρια της . Χρειάζεται ένα μακροχρόνιο προγραμματισμό , ένα ευρύτερο στόχο και ένα θελκτικό όραμα για το λαό της, που θα του επιβάλουν την απαιτούμενη πειθαρχία ,η οποία είναι εντελώς απαραίτητη για την εκτόξευσή της στις αναπτυγμένες οικονομικά χώρες.
Με άλλα λόγια, φρονούμε ότι την Τουρκία δεν την ενδιαφέρει πρωτίστως η κατάληξη των διαπραγματεύσεων ,αλλά κυρίως η διαδρομή προς την ένταξη , γιατί αυτή η μακροχρόνια πορεία θα της επιτρέψει να αναπτυχθεί οικονομικά στον ύψιστο βαθμό ,προτάσσοντας στις διαπραγματεύσεις τα κεφάλαια που αφορούν τον οικονομικό τομέα, και κωλυσιεργώντας στα κεφάλαια που άμεσα αφορούν εμάς και την Κύπρο . Η στρατηγική αυτή θα την καταστήσει - εκτός από ισχυρή στρατιωτικώς δύναμη που ήδη είναι - και οικονομικά ισχυρή, η οποία θα δεσπόζει καταλυτικά της Βαλκανικής και της Μέσης Ανατολής . Και ,αν σήμερα, η Τουρκία -με τα χίλια δύο οικονομικά και άλλα προβλήματα - μπορεί και λέει όχι στις ΗΠΑ(περίπτωση Ιράκ) και να απαιτεί εκβιαστικά και να επιτυγχάνει θεμελιώδεις υποχωρήσεις από την Ε.Ε , πρέπει να είναι κανείς τουλάχιστον αφελής ,για να εκτιμήσει και κυρίως να πιστέψει , ότι η Τουρκία θα πει ναι στην Ελλάδα ή την Κύπρο ή σε οποιονδήποτε άλλο μεσολαβητή , όταν πλέον θα έχει αναπτυχθεί οικονομικά και θα έχει καταστεί αξιόλογη -εκτός από στρατιωτική -και οικονομική περιφερειακή δύναμη (Ανεξάρτητα αν είναι ή δεν είναι πλήρες μέλος της Ε.Ε.)
9. Η επερχόμενη πλέον οικονομική αναβάθμιση (της ισχυρότατης στρατιωτικά ) Τουρκίας την επόμενη 10ετία, με την πλήρη συναίνεση της Ελλάδας λόγω αδυναμίας αντιδράσεως (βέτο κ.λ.π) αναμένεται να έχει σοβαρές επιπτώσεις στην Ελλάδα και την Κύπρο.
Η πολιτική εξουσία έχουμε την άποψη ότι θα πρέπει :
α. Άμεσα να προετοιμάσει τον λαό ,ενημερώνοντάς τον για τα δύσκολα που έρχονται ,για την ορατή απειλή να καταστούν Ελλάδα και η Κύπρος προτεκτοράτα της Τουρκίας, ώστε αυτός να είναι έτοιμος να υπερασπίσει τη συλλογική του τιμή , την περηφάνια του και την ιστορία των προγόνων του.
Β. Να σχεδιάσει και υλοποιήσει εναλλακτικούς τρόπους αντιμετώπισης της επερχόμενης απειλής μη υπολογίζοντας το βόλεμα της πλειονότητας της ιθύνουσας τάξης της Ελλάδας, της οποίας το κύριο μέλημα της είναι η απόκτηση όλο και περισσότερης οικονομικής και διαπλεκόμενης εξουσίας και ιδανικό της η «ησυχία» …. για να απολαμβάνει (άραγε μέχρι πότε ;) τις βίλες της Μυκόνου , τα Σαλέ τις Ελβετίας … και τα παρόμοια.

Μακάρι οι εκτιμήσεις μας να είναι λανθασμένες !

ΠΕΡΙ ΜΟΝΤΕΛΩΝ…(Μήπως η λύση του οικονομικού Προβλήματος της Ελλάδας πρέπει να πάρει τη θέση Εθνικού Οράματος ;)

Τους τελευταίους μήνες τα πολιτικά κόμματα και ο τύπος(τηλεόραση και εφημερίδες) «λανσάρουν » τη λύση του οικονομικού προβλήματος σαν εκδήλωση καλλιστείων ή πασαρέλας (άκου ή βλέπε σουηδικό , ιρλανδικό φιλανδικό και άλλα μοντέλα …) ενώ είναι δεδομένο και αναμφισβήτητο ότι η η επιβίωση του Κράτους και η προάσπιση των εθνικών συμφερόντων του ,γίνεται κυρίως και πρωτίστως με ίδια μέσα , που προϋποθέτουν αποτελεσματική και σοβαρή αμυντική και οικονομική ισχύ, γιατί αυτή (η ισχύ) είναι η βάση και το θεμέλιο της εξωτερικής πολιτικής , που χαράσσει την εθνική στρατηγική και διαμορφώνει το ειδικό βάρος και το κύρος της χώρας στο διεθνές περιβάλλον .
ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ
Όλοι σε αυτόν το τόπο παραδέχονται ότι το οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδας είναι πολύ σοβαρό και κρίσιμο . Αρκεί να αναγνωσθεί η τελευταία έκθεση τη ς Τράπεζας της Ελλάδος για τη νομισματική πολιτική :
α. Ο κίνδυνος της φτώχιας ανέρχεται σε 20 έως 22% του πληθυσμού.
β. Η πληρωμή των συντάξεων απαιτεί σήμερα το 12,5 % του ΑΕΠ και υπολογίζεται ότι θα απαιτεί το 25 % του ΑΕΠ το 2050 ενώ παράλληλα η συνεισφορά του κρατικού προϋπολογισμού για υποστήριξη του ασφαλιστικού θα φθάσει στο 15% του ΑΕΠ από 5% που είναι σήμερα .
γ. Η ανεργία είναι λίγο κάτω από το 10%.
δ. Το έλλειμμα των τρεχουσών συναλλαγών ανέρχεται στο 7% του ΑΕΠ που είναι ο χαρακτηριστικότερος δείκτης του προβλήματος της ανταγωνιστικότητας.
ε. Το κατά κεφαλή ΑΕΠ (σε μονάδες ισοδύναμης αγοράς ) ήταν το 2005 κατά 23% χαμηλότερο από το μέσο όρο της ΕΕ των 15 κρατών.
ζ. Η γήρανση του πληθυσμού είναι δεδομένη ,γιατί η υπογεννητικότητα είναι γεγονός και το εργατικό δυναμικό παρουσιάζει τάσεις συρρίκνωσης.
Αν στις παραμέτρους αυτές του προβλήματος προστεθούν: η αδικαιολόγητη υστέρηση της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης (βλ. «Βιγλάτορα» αριθ. φύλου 4, Μάρτιος 2004), η σήψη που παρατηρείται στο Δημόσιο τομέα , η γραφειοκρατία και η μαζική φοροδιαφυγή (εκτιμάται ότι το 30 % του ΑΕΠ που διαμορφώνεται από την παραοικονομία δεν φορολογείται) τότε το οικονομικό πρόβλημα καθίσταται εκρηκτικό , που αποσταθεροποιεί σοβαρά τους πυλώνες της εθνικής ισχύος και του κύρους της χώρας .
Η ΜΕΘΟΔΟΣ ΕΠΙΛΥΣΗΣ
Η επίλυση του οικονομικού προβλήματος της Ελλάδας δεν είναι η αντιγραφή κάποιου υποδείγματος (μοντέλου) κάποιας άλλης χώρας ,γιατί οι ιδιομορφίες και τα χαρακτηριστικά κάθε λαού είναι εντελώς διαφορετικά (Όλοι οι ασθενείς δεν είναι ίδιοι). Εκείνο που πρέπει να γίνει είναι να ακολουθηθεί η κλασική μέθοδος επίλυσης κάθε πολύπλοκου ,πολυπαραγοντικού , πολυπαρεμετρικού , στοχαστικού και χαοτικού εν πολλοίς συστήματος-προβλήματος , γιατί τέτοιο είναι το οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδας .
Η μέθοδος είναι αυτή της «Αναλύσεως ,Σχεδιάσεως και Υλοποιήσεως Συστημάτων» ,δηλαδή :
ü Η πλήρης καταγραφή του συστήματος-προβλήματος και η ανάλυση των ευρημάτων για να
εντοπισθούν οι αδυναμίες και τα προβλήματα (η φάση αυτή μοιάζει με τη διαδικασία που ακολουθεί ο γιατρός :κλινική εξέταση , εργαστηριακές εξετάσεις διάγνωση του προβλήματος).
ü Το επόμενο βήμα είναι η σχεδίαση της λύσεως εκείνη που θα είναι η βέλτιστη, αλλά και
υλοποιήσιμη ( η φάση αυτή μοιάζει με την απόφαση του γιατρού για την αγωγή που πρέπει να ακολουθήσει ο ασθενής και την οποία θα μπορέσει να αντέξει ο ασθενής ).
ü Η επόμενη φάση είναι η «πώληση » της αποφασισθείσας λύσεως ,δηλαδή η διαδικασία
εκείνη που θα πείσει τους κοινωνικούς ετέρους και όλους τους εμπλεκόμενους ότι αυτή είναι η βέλτιστη λύση (ο γιατρός πρέπει να πείσει τον ασθενή ότι η συνιστώμενη αγωγή είναι η πλέον κατάλληλη για τη θεραπεία του και να τον ενημερώσει το τι εκτιμάται ότι θα του συμβεί αν δεν ακολουθήσει τη θεραπεία).
ü Η τέταρτη φάση είναι η υλοποίηση της συναποφασισθείσας λύσεως και η διαρκής
παρακολούθηση της λειτουργίας του ανασχεδιασθέντος συστήματος για την εκδήλωση διορθωτικών επεμβάσεων (ο ασθενής αρχίζει την αγωγή και ο γιατρός παρακολουθεί την εξέλιξη παρεμβαίνοντας διορθωτικά είτε με τροποποίηση των δόσεων ή τροποποιώντας έγκαιρα την αγωγή ).
ΤΑ ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΜΕΤΡΑ
Αυτή είναι η θεωρία της μεθοδολογίας που στην πράξη θα επιβάλει τη λήψη μέτρων με τεράστιο πολιτικό κόστος . Μερικά εξ αυτών θα είναι : Η αναθεώρηση του ασφαλιστικού , η αύξηση ορίων ηλικίας , μείωση μισθών , αναθεώρηση των εργασιακών σχέσεων (μερική απασχόληση κ.λ.π) , αδέκαστο φορολογικό σύστημα , εκσυγχρονισμός της διακυβέρνησης (ηλεκτρονική διακυβέρνηση ,), εκσυγχρονισμός των συνιστωσών το σύστημα υγείας, κλείσιμο επιχειρήσεων και επένδυση σε νέες τεχνολογίες και σε τομείς προστιθέμενης αξίας (πληροφορική , χρηματοοικονομικά), προσαρμογή της Διοίκησης στις αλλαγές της καινοτομίας και της επιχειρημετικότητας , σύζευξη γνώσης και παραγωγής (αλλαγή του εκπαιδευτικού συστήματος , μετεκπαίδευση-κατάρτιση του προσωπικού ) για την παραγωγή καινοτόμων προϊόντων και την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας.
Το ερώτημα που τίθεται είναι : Το οιοδήποτε κόμμα που κυβερνά μπορεί μόνο του να διεκπεραιώσει τη προαναφερθείσα μεθοδολογία και να εφαρμόσει τα προαναφερθέντα τα μέτρα ;
Η πείρα έχει διδάξει ότι αυτό δεν είναι δυνατό και γι΄ αυτό στην Ελλάδα υπάρχει το υπό συζήτηση πρόβλημα . Τα επικαλούμενα από τα κόμματα μοντέλα τέθηκαν σε εφαρμογή από τα κράτη που τα υιοθέτησαν μετά από εθνική συνέναιση των κομμάτων , των συνδικαλιστικών οργανώσεων και των εν γένει κοινωνικών ετέρων αντικρουόμενων συμφερόντων.
Μια τέτοια συνεργασία και συνεναιση στην μπορεί να υπάρξουν μόνο αν οι δύο πολιτικοί αρχηγοί των δύο μεγάλων κονμμάτων (εκπροσωπύν το 90% ) του λαού παυσουν να ασκούν «πολιτική της ατάκας» και αρθούν στο ύψος των περιστάσεων .
Ας μας επιτραπεί να πούμε ότι οι δύο αυτοί νέοι στην ηλικία πολιτικοί πρέπει να τοποθετήσουν τη λύση του οικονομικού προβλήματος της χώρας στη θέση Εθνικού Οράματος, γιατί όπως έλεγε ο «Ντε Γκώλ» «μονάχα τα μεγάλα οράματα μπορούν να αντισταθμίσουν το σπέρμα διάλυσης που ο λαός (…) φέρνει μέσα του».
Όσες φορές η Ελλάδα είχε όραμα και το υπηρέτησε με σοβαρότητα και κυρίως με ομόνοια και συναίνεση το όραμα έγινε στόχος που επιτεύχθηκε (1821 , Μακεδονικός Αγώνας , 1912-13) . Αντίθετα όσες φορές πρυτάνευσε η μικροπολιτική , ο διχασμός είχαμε εθνικές καταστροφές (1922 , Εμφύλιος , Κυπριακό , Σκοπιανό ).

ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ , Η ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΚΑΙ Η ΑΠΟΥΣΙΑ ΕΛΕΓΧΟΥ (ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗΣ)

«Ευθύς όταν θα πει κανείς προκειμένου για τις
υποθέσεις του κράτους «τι μ’ ενδιαφέρει;»
μπορούμε να υπολογίζουμε ότι το κράτος έχει
χαθεί». ΡΟΥΣΣΩ
ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ
Τα δύο τελευταία χρόνια ήρθαν στην επιφάνεια με τη χρήση της «κρυφής κάμερας» - και όχι από τα θεσμοθετημένα όργανα της Πολιτείας - ευρήματα που συντάραξαν τον Ελληνικό λαό , γιατί ανέδειξαν τα σαθρά θεμέλια του Ελληνικού Κράτους.
Ποιο κράτος μπορεί να έχει την εμπιστοσύνη των πολιτών του και κατά συνέπεια να στεριώσει , να πάει ένα βήμα μπροστά, αν η Δικαιοσύνη του δεν είναι αμόλυντη από τη διαφθορά και τη διαπλοκή , αν κυριαρχούν στο δημόσιο βίο ανενόχλητοι διαπλεκόμενοι φοροκλέπτες , και αν υπάρχουν πρόσωπα και οργανισμοί που τους προστατεύει το άβατο …;
Το τελευταίο εξάμηνο -πάλι με το ίδιο μέσο – η κοινή γνώμη πληροφορήθηκε ότι τρέφεται με ακατάλληλα τρόφιμα και κοιμάται πάνω σε μικρόβια , ζωύφια και επικινδυνέστατα σκουπίδια.

Η ΑΙΤΙΑ
Μετά την αποκάλυψη των παραπάνω χαοτικών γεγονότων, και κατά την επακολουθήσασα δημόσια συζήτηση στις εφημερίδες και τα τηλεπαράθυρα , οι λέξεις που κυριάρχησαν ήταν:« έλλειψη ελέγχου» .
Είναι πράγματι η «έλλειψη ελέγχου» η αιτία όλων αυτών των δεινών; Και αν ναι, πως επιστημονικά τεκμηριώνεται ;

ΟΙ ΑΡΧΕΣ –ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΤΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ.
Ο πρωτοετής φοιτητής που παρακολουθεί την Κυβερνητική Επιστήμη -ή άλλη ,παρεμφερή που διδάσκει αυτό το αντικείμενο -εκείνο που πρωτομαθαίνει είναι τις λειτουργίες-αρχές του «Κύκλου της Διοίκησης»: Προγραμματισμός–Σχεδίαση ,Οργάνωση, Διεύθυνση , Διαχείριση Προϋπολογισμού και Έλεγχος.
Η σχολαστική εφαρμογή αυτών των λειτουργιών –αρχών αποτελεί την βάση για κάθε αποτελεσματική και χρηστή Διοίκηση οποιουδήποτε συστήματος (Κράτους , Οργανισμού , …, Οικογένειας). Οι λειτουργίες αυτές μπορούν να παρασταθούν σχηματικά όπως παρακάτω:
Οργάνωση
Έλεγχος
Προγραμματισμός
Από τη σχηματική παράσταση προκύπτει με σαφήνεια, ότι η λειτουργία του Ελέγχου είναι ο τελευταίος κρίκος της αλυσίδας των λειτουργιών της Διοίκησης , ο οποίος μετρά την αποτελεσματικότητα όλων των λειτουργιών και παρέχει τα στοιχεία για την αναθεώρηση και αναπροσαρμογή τους.
Δεν είναι δυνατόν να υπάρξει αποτελεσματική και χρηστή διοίκηση χωρίς τη λειτουργία του
ελέγχου (της επιθεώρησης) . Ένα τέτοιο σύστημα (χωρίς μηχανισμό ελέγχου) είναι βέβαιο ότι θα καταρρεύσει ,γιατί μοιάζει με πλοίο που πλέει χωρίς ναυτιλιακά όργανα(πυξίδα κ.λ.π) ,με μηχάνημα που λειτουργεί χωρίς όργανα ελέγχου (θερμοστάτες , πιεσόμετρα κ.λ.π) , με άνθρωπο που βαδίζει στα τυφλά.
Έλεγχος σημαίνει ότι η το κράτος : θεσπίζει πρότυπα απόδοσης (για όλους τους φορείς του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα) , έχει κατάλληλους ανθρώπους και μηχανισμούς , για να μπορεί να μετρά την πραγματική απόδοση(ποσοτική , ποιοτική και νόμιμη ) όλων των φορέων , αλλά και να μπορεί να συγκρίνει την πραγματική απόδοση με αυτή που προβλέπουν α προκαθορισμένα πρότυπα .Έλεγχος σημαίνει ακόμη , ότι το κράτος : έχει όλα τα νομικά εργαλεία που να του επιτρέπουν να επιβάλλει αποτελεσματικά προληπτικά και κατασταλτικά μέτρα (τιμωρίες , κλείσιμο επιχειρήσεων κ.λ.π) και να ενεργεί όλες τις απαραίτητες διορθωτικές κινήσεις.
Τα δημοσιογραφικά ευρήματα που προαναφέρθηκαν, αλλά και η καθημερινή επαφή του πολίτη με όλες τις υπηρεσίες του κράτους καταδεικνύουν ότι αυτός ο έλεγχος(η επιθεώρηση) είναι ουσιαστικά κοντά στην ανυπαρξία !!! Θα υπήρχε η Δικαστική διαφθορά ,αν εκτελείτο σωστά η λειτουργία της Επιθεώρησης στη Δικαιοσύνη ; Ασφαλώς όχι , γιατί «ο φόβος φυλάει τα έρ…μα» ,και φόβος δεν υπήρχε . Η πλειονότητα είχε αποθρασυνθεί .
Ο Πολίτης πληρώνει κάθε χρόνο στο κράτος και στα κόμματα σχεδόν το 50 % του εισοδήματός του , του ιδρώτα του (άμεση και έμμεση φορολογία) για να λειτουργούν τα απαραίτητα όργανα : Προεδρία της Δημοκρατίας , Βουλή , Κόμματα ,Υπουργεία, ΔΕΚΟ, Αυτοδιοίκηση , Ανεξάρτητες Αρχές , και Εκκλησιαστικά και Νομικά πρόσωπα Δημόσιου ή Ιδιωτικού Δικαίου (π.χ μη κυβερνητικές οργανώσεις , σωματεία κ.λ.π) ,και πλείστες άλλες συστημικές οντότητες , που με οποιοδήποτε τρόπο καταναλώνουν και διαχειρίζονται χρήματα του Ελληνικού λαού.
Ο πολίτης αναρωτιέται : Ποιος ουσιαστικά ελέγχει τη λειτουργία και τις δαπάνες όλων αυτών των φορέων ; Δηλαδή : Την επάρκεια των συστημάτων διαχείρισης , την κανονικότητα των δαπανών , την αποτελεσματικότητα εκτέλεσης της αποστολής των φορέων (δικαστικοί έλεγχοι , εκκλησιαστικοί έλεγχοι ,έλεγχοι τροφίμων και αγαθών ,κ.λ.π) , την αντικειμενικότητα διάθεσης και κυρίως την χρησιμότητα της κρατικής διαφήμισης (έχει ανάγκη διαφήμισης η ΔΕΗ; ή ο ΟΤΕ ; ή το τάδε δημόσιο έργο) ; Με ποια κριτήρια ο ΟΠΑΠ μοιράζει εδώ και … εκεί τα χρήματα που προέρχονται από τις τσέπες του λαού ; Με ποια κριτήρια το Κέντρο Κινηματογράφου μοιράζει χρήματα του «λαουτζίκου…» σε απίθανους παραγωγούς –σκηνοθέτες, για να φτιάχνουν ταινίες που τελικά τις βλέπουν η μαμά … και η γιαγιά τους !!!
Από πού προέρχεται (εκτός από την κρατική επιδότηση ) η χρηματοδότηση των κομμάτων και κυρίως , πως αυτά (τα κόμματα) δαπανούν τα έσοδά τους ; Μήπως με τον ιδρώτα του εργαζόμενου πληρώνουν τους διαπλεκόμενους και τα παπαγαλάκια των τηλεπαραθύρων ; Μήπως χρηματοδοτούν εφημερίδες με 100 φύλλα κυκλοφορίας ,για να υπάρχει ο τίτλος της … προπαγάνδας τους στα περίπτερα και στις οθόνες των «πρωϊνάδικων » ; Απλώς ρωτάμε ! .
Τα περισσότερα δεινά αυτού του τόπου προέρχονται από την έλλειψη ελέγχου-επιθεώρησης , που στη συνέχεια οδηγεί στη διαπλοκή, στη διαφθορά στην ασυδοσία , στην κατάχρηση , Από την έλλειψη ελέγχου προήλθαν : τα παραδικαστικά κυκλώματα , το έγκλημα του χρηματιστηρίου , οι μίζες …, οι υπερτιμολογήσεις των εξοπλισμών και των δημόσιων έργων , ο πλουτισμός των αεριτζήδων… ,τα ακατάλληλα τρόφιμα , οι υποβαθμισμένες κρατικές υπηρεσίες (υγείας, εφορίας, πολεοδομίας κ.λ.π) . Αποτέλεσμα : Η Ελλάδα σε επίπεδο διαφθοράς να συγκαταλέγεται στις τριτοκοσμικές χώρες .Αυτό βέβαια δεν έγινε τυχαία. Ασφαλώς οφείλεται στην μακροχρόνια έλλειψη ουσιαστικών ελέγχων-επιθεωρήσεων , που οδήγησε στην επιβολή εδώ και χρόνια καθεστώτος ατιμωρησίας , το οποίο συνεχίζεται με αμείωτους ρυθμούς.
Η ΠΡΟΤΑΣΗ
Πρέπει άμεσα το κράτος να αναβαθμίσει τη λειτουργία ελέγχου –της επιθεώρησης σε όλα τα επίπεδα της Διοίκησης , και στο επίπεδο του Πρωθυπουργού να δημιουργηθεί κατάλληλος ελεγκτικός μηχανισμός (μήπως Υπουργείο Ελέγχων –Επιθεωρήσεων; ) που να ελέγχει δειγματοληπτικά τους πάντες (κανείς δεν πρέπει να είναι στο απυρόβλητο και να έχει το άβατο ) και να έχει τη εξουσία να επιβάλλει σοβαρές κυρώσεις στους πάντες : Ελεγκτές και ελεγχόμενους , γιατί μόνο έτσι το κράτος δεν θα «χαθεί … ». Δεν το λέμε εμείς -η επιστήμη το διδάσκει και η εμπειρία το επιτάσσει .-

ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΒΥΖΑΝΤΙΝΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ ΜΑΝΗΣ

ΤΑ ΤΕΚΜΗΡΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΗΣ ΜΑΝΗΣ
ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΒΕΒΗΛΩΝΟΝΤΑΙ – ΟΙ
ΑΡΜΟΔΙΟΙ ΑΔΙΑΦΟΡΟΥΝ .


Αυτονόητο είναι ότι η ιστορία μιας χώρας, ενός τόπου προσδιορίζεται από το χρόνο και τον τόπο που έλαβαν χώρα τα διάφορα γεγονότα (πολεμικά, θρησκευτικά, πολιτιστικά, αρχιτεκτονικά, κοινωνικά , καλλιτεχνικά κ.λ.π) που αποδεικνύονται από αξιόπιστα κείμενα και από χειροπιαστά ανθρώπινα δημιουργήματα (κτίσματα, έργα τέχνης , κ.λ.π).
Σε ό,τι αφορά την ιστορία της Μάνης τα κείμενα τα οποία αναφέρονται σ’αυτήν έχουν μελετηθεί από πολλούς και αρκετά και έχουν οδηγήσει στη διατύπωση απόψεων εκ των οποίων το μεγαλύτερο ποσοστό συμπίπτει. Εκτός όμως από τα κείμενα , στη Μάνη υπήρχαν και υπάρχουν και άλλα αποδεικτικά στοιχεία της ιστορίας και του πολιτισμού της, όπως : χίλιες(1.000) βυζαντινές εκκλησίες, Οκτακόσιοι (800) πύργοι. Ενενήντα έξι (96) παραδοσιακοί οικισμοί, κάστρα, καλντερίμια , ρούγες ,λάκκοι , κολοσσόσπιτα (κολόπιστα),τρόχαλοι και ερείπια της ρωμαϊκής και πριν από αυτήν περιόδων .

Η Πραγματικότητα
Αλλά ποια όμως είναι η πραγματικότητα για τη διατήρηση αυτών των ατράνταχτων τεκμηρίων της ιστορίας και πειστηρίων της αδούλωτης ψυχής του Μανιάτη και της Μανιάτισσας ;
Δυστυχώς είναι απογοητευτική !!!
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα εγκατάλειψης από τους αρμοδίους ,προοδευτικής κατα-
τροφής , σύλησης και βεβήλωσης κτισμάτων –μνημείων είναι αυτό που έχει συμβεί και συμβαίνει με τις παλαιές Βυζαντινές εκκλησίες των Αγίων Θεοδώρων και Αγίου Γεωργίου που βρίσκονται στην ανατολική άκρη της Άνω Πούλας ,στη Μέσα Μάνη ,Δυτικά του χωρίου Κηπούλα(Κιππούλα – Αρχαία Ιππόλα)(15 χιλ ΝΔ-Ν της Αρεοπόλεως, στο Δήμο Οιτύλου)
Οι εκκλησίες αυτές είναι η μια πλησίον της άλλης.

Η μεγαλύτερη τιμάται με το όνομα των Αγίων Θεοδώρων και η μικρότερη με το όνομα του Αγίου Γεωργίου . Οι παλαιότερες αγιογραφίες τους ανάγονται στον 11ο Αιώνα και οι νεώτερες τον 14ο αιώνα(ΠΑΕ1974,σελ125) .Και οι δύο εκκλησίες είναι κτισμένες με ασβεστοκονία το 1000 περίπου μ. Χ, σε ένα σημείο που η πρόσβαση είναι πολύ δύσκολη , μόνο από ένα μονομάτι , που σε ορισμένα σημεία είναι σκαλισμένο πάνω στο βράχο και επιτρέπει να περάσει μόνο ένας άνθρωπος ή ένα τετράποδο. Στο σημείο αυτό ,στην άκρη του γκρεμού , οι Μανιάτες 1000 χρόνια πριν, ορμώμενοι προφανώς από βαθύ θρησκευ-τικό συναίσθημα , με τη χρήση μόνο ενός πρωτόγονου μυστριού και ενός πρωτόγονου σφυριού ,με πολλά δάκρυα και πολύ αίμα και πολύ ιδρώτα κουβάλησαν από πολύ μακριά το νερό ,και την άμμο , ξαγκίστρωσαν από την πεισματάρα μανιάτικη γη τις ασουλούποτες πέτρες , τις έπλασαν σε συμμετρικά και πανέμορφα πελεκητά αγκωνάρια και έφτιαξαν τον ασβέστη στα γούβες-καμίνια που καίγανε τα κούτσουρα της τιμημένης ελιάς, για να χτίσουν αυτές τις πανέμορφες εκκλησίες που αγναντεύουν όλη τη Δυτική Μάνη από το Αλμυρό και τη Βέργα μέχρι την αρμενόπετρα και το Ταίναρο και ακόμα πιο μακριά ,την Κρήτη.

Οι εκκλησίες αυτές έχουν μισογκρεμισθεί και έχουν γίνει , <<κατούγια >> για το στάβλισμα των αγελάδων .Οι Άγιες Τράπεζες είναι διαλυμένες και πεταμένες μέσα σε κόπρανα ζώων . Οι ωραίες Πύλες και τα Τέμπλα είναι κατεστραμμένα. Οι τοιχογραφίες –αγιογραφίες που ή έχουν αποκολληθεί από ιερόσυλους ή έχουν διαλυθεί –καταρρεύσει από τα νερά που χύνονται μέσα στις εκκλησίες από τις γκρεμισμένες στέγες.

5 Περιγραφή της απαράδεκτης κατάστασης :

-Χωρίς Πόρτες
-Ετοιμόρροπες
-Πλήρης εγκατάλειψη
-Θυμίζουν στάβλο
-Η Αγία Τράπεζα μέσα στο ιερό των Αγίων Θεοδώρων διαλυμένη και πεταμένη μέσα στην φρέσκια κοπριά
-Οι ωραίες Πύλες και τα τέμπλα ετοιμόρροπα..
-Οι τοιχογραφίες σχεδόν κατεστραμμένες.
-Στο έδαφος οι κοπριές των ζώων.
-Οι οροφές μισογκρεμισμένες.
-Κάποιοι πριν χιλιάδες χρόνια χωρίς μέσα τις έχτισαν , εμείς....γιατί δεν είμαστε άξιοι να τις διατηρήσουμε΄;;;;;;


-Και τα δύο στρώματα των αγιογραφιών είτε κλέπτονται με απόξεση ή καταρρέουν από την υγρασία που μπαίνει από τις γκρεμισμένες στέγες.

Από ότι είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε η παραπάνω απερίγραπτη κατάσταση έχει από το
Δεκ του 1999 με έγγραφα και φωτογραφίες διαβιβασθεί στις αρμόδιες επί του πολιτισμού και υπεύθυνες υπηρεσίες του Κράτους που εδρεύουν στη Σπάρτη ,αλλά ,όπως επίσης είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε, ουδέν μέτρο έχει ληφθεί με δικαιολογία το κλασσικό επιχείρημα «δεν υπάρχουν πιστώσεις».
Και ένας απλός Μανιάτης ή καλλίτερα ένας οποιοσδήποτε απλός πολίτης αυτής της χώρας -που πληρώνει φόρους και που ακούει τους αρμοδίους επί του Πολιτισμού να ανακοινώνουν την διάθεση 100άδων ή 10άδων εκατομμυρίων για τη χρηματοδότηση είτε κάποιων «κουλτουριάρικων» ... ταινιών(που τις βλέπει μόνο η μάνα των σκηνοθετών-παραγωγών ) ή για τη «συντήρηση, ανάδειξη και διατήρηση,», κάποιων οικοπέδων σε κάποια γειτονιά της Αθήνας, που ήταν λέει ...κινηματογράφοι πριν από δύο-τρεις 10ετίες –αναρωτιέται : μήπως σ ‘αυτή τη χώρα οι διάφοροι αρμόδιοι που μας κυβερνούσαν και μας κυβερνούν(;) δεν ξέρουν να χωρίσουν « δυό γαϊδάρων άχιουρα » , μήπως κυνικά και αδιάντροπα πιστεύουν ότι η Μανιάτισσα -η διάδοχος της Σπαρτιάτισας του «Ταν ή επί Τας» -που τιμώντας το σκοτωμένο για τη λευτεριά ο παιδί της μοιρολογούσε :
« Σύρε παιδί μου στο καλό
στο δεξιό Παράδεισο,
με το χαμό που χάθηκες
για πίστη και Ελληνισμό » , ήταν γραφική ... ; Μήπως πιστεύουν ότι σήμερα περισσότερη αξία έχουν οι «παρεϊτσες» , οι κολλητοί και κάθε είδους κουλτουριάρικα τρωκτικά από τους λίγους ,πολύ λίγους Μανιάτες και τις πολύ λίγες Μανιάτισσες που με βαθειά θρησκευτική πίστη ,1000 χρόνια πριν, ξυπόλητοι και ξυπόλητες σκαρφάλωσαν στους απόκρημνους γκρεμούς ,κουβαλώντας στη πλάτη και στον ώμο άμμο, αγγονάρια και « νερό γλυφό »... για να χτίσουν αυτές τις πανέμορφες εκκλησιές μέσα στις οποίες «ματάλαβαν » οι γενιές εκείνες που γέννησαν τη 17 Μαρτίου 1821;

Ελπίζουμε ότι αυτές οι απορίες του κάθε απλού σημερινού Μανιάτη- που είχε την ευκαιρία , την τύχη και κυρίως την τιμή , να σκεφθεί και να φαντασθεί και ενδεχομένως να δακρύσει, καθισμένος πάνω στα «σκαλούνια »... των ετοιμόρροπων , και συλημένων Αγίων Θεοδώρων και Αγίου Γεωργίου, οι οποίες καθημερινά καταστρέφονται από τις καιρικές συνθήκες και την πλήρη εγκατάλειψη και βεβηλώνονται από τις κοπριές των ζώων με την “άδεια”... των επί του πολιτισμού αρμοδίων – θα αποδειχθούν από την αντίδρασή αυτών των αρμοδίων (με αφορμή αυτό το κείμενο )ως αβάσιμες ....


E-mail : atroxas@ath.forthnet.gr

65 χρόνια μετά την 28η Οκτωβρίου 1940

Το τι προηγήθηκε και τι επακολούθησε της 28ης Οκτωβρίου 1940 είναι γνωστά , χιλιοειπωμένα και πολυγραμμένα . Σε αυτό τι μικρό κείμενο μόνο μερικές αλήθειες θα επισημανθούν που εμφαντικά χαρακτήρισαν τον Ελληνικό λαό κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού πολέμου και τις οποίες εμείς , οι σημερινοί Έλληνες θα πρέπει να μη τις ξεχνούμε ,αλλά να τις θυμόμαστε πάντοτε και να παραδειγματιζόμαστε απ’ αυτές. Και οι αλήθειες αυτές είναι :
ü Η ενότητα λαού και ηγεσίας απέναντι στον κίνδυνο να γίνει η πατρίδα του υπόδουλη και προτεκτοράτο μιας άλλης χώρας. Οι Έλληνες μπροστά στο κίνδυνο της πατρίδας μπόρεσαν να αφήσουν τις πολιτικές και κομματικές διαφορές τους για την προστασία της αξιοπρέπειας της.
ü Ο λαός έδειξε κατά τη διάρκεια του πολέμου ότι είχε διδαχθεί από τα λάθη του παρελθόντος και δεν επανέλαβε τα σφάλματα που οδήγησαν στη Μικρασιατική καταστροφή ,στα κινήματα και στις δικτατορίες. Βέβαια τα λάθη επαναλήφθηκαν αργότερα με κορύφωση τον καταστρεπτικό εμφύλιο.
ü Η πίστη στα ιδανικά της φιλοπατρίας ,της ελευθερίας ,της αυτοδιάθεσης των λαών και της δικαιοσύνης. Οι Έλληνες πολέμησαν με πίστη και αυταπάρνηση για αυτά τα ιδανικά και έγιναν παράδειγμα ηρωισμού για άλλα κράτη πολυπληθέστερα και ισχυρότερα.
Την αντίστασή τους , το ΟΧΙ τους , και την πίστη στα ιδανικά τους , Έλληνες την πλήρωσαν με πολύ αίμα και πολλές κακουχίες , με δεκάδες χιλιάδες νεκρούς και με δεκάδες χιλιάδες ανάπηρους .
Σήμερα που συμπληρώνονται 65 χρόνια από την έναρξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου , όλοι οι Έλληνες ας θυμηθούμε όλους εκείνους που ξεψύχησαν , φωνάζοντας αέρα σε κάποια βουνοκορφή ή σε κάποια πλαγιά της Πίνδου ή της Β. Ηπείρου ή ακρωτηριάσθηκαν σε κάποιο νοσοκομείο των μετόπισθεν.
Ας είναι αιωνία η μνήμη όλων αυτών των ηρώων. Χρωστάμε σ ΄ όλους ευγνωμοσύνη.