ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ –ΕΛΛΑΔΑ- ΚΥΠΡΟΣ- ΤΟΥΡΚΙΑ( Μια δυσοίωνη εκτίμηση )

ΤΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ
1. Όλες οι πολιτικές δυνάμεις αυτού του τόπου, από το 1974 μέχρι και σήμερα, αποδέχονται ότι η κύρια απειλή για τη χώρα μας προέρχεται από την Τουρκία . Η γεωπολιτική πίεση αυτής της χώρας εκδηλωνόταν και εκδηλώνεται με απειλή χρήσεως βίας, με δοκιμές χρήσεως και με χρήση βίας. Αποτέλεσμα αυτής της στρατηγικής της Τουρκίας ήταν η απόκτηση εκ μέρους της σημαντικών πλεονεκτημάτων εις βάρος της Ελλάδας ,της Κύπρου και του Ελληνισμού γενικότερα .
2. Είναι δεδομένο αναμφισβήτητο ότι η αντιμετώπιση της απειλής και γενικότερα η προάσπιση των εθνικών συμφερόντων μιας χώρας ,γίνεται κυρίως και πρωτίστως με ίδια μέσα , που προϋποθέτουν όμως αποτελεσματική και σοβαρή αμυντική και οικονομική ισχύ, γιατί αυτή είναι η βάση και το θεμέλιο της εξωτερικής πολιτικής ,που χαράσσει την εθνική στρατηγική και διαμορφώνει το ειδικό βάρος και το κύρος της χώρας στο διεθνές περιβάλλον
3. Η «ιθύνουσα τάξη» της Ελλάδας πρέπει να αποδεχθεί ότι με δική της αποκλειστική ευθύνη ο συσχετισμός των Ενόπλων Δυνάμεων με την Τουρκία κατέστη στη διάρκεια της μεταπολίτευσης (παρά τα υπέρογκα ποσά που σπαταλήθηκαν…) τραγικά απογοητευτικός για την Ελλάδα , και ότι πολλές φορές ο αμυντικός μηχανισμός της χώρας και η δυνατότητα χειρισμού κρίσεων εμφάνισαν σημεία γελοίας αποδιοργάνωσης (Ίμια , Οτσαλάν , πτώση Σινούκ κ.λ.π)..
Όσον αφορά το άλλο θεμέλιο της εξωτερικής πολιτικής , αλλά και της εθνικής στρατηγικής , δηλαδή την οικονομική ισχύ , τα πράγματα δεν είναι πολύ καλλίτερα : η «ισχυρή Ελλάδα ….», που ξεγυμνώθηκε αποκρουστικά με την- ατυχή στο χειρισμό της- «απογραφή» , κατάντησε να περιμένει με δέος και αγωνία το τι θα αποφασίσει … ο κύριος Αλμούνια !!!

ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ
4. Η ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ το 1981 , ως στρατηγική επιλογή , απέβλεπε στην απόκτηση πλεονεκτήματος έναντι των χωρών της Βαλκανικής , αλλά κυρίως και πρωτίστως στη μείωση του τουρκικού κινδύνου ,γιατί θα ήταν μαζί με την αμυντική και οικονομική ισχύ της χώρας το σπουδαιότερο και κρισιμότερο διαπραγματευτικό όπλο στα χέρια της εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδας κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων Ευρωπαϊκής Ένωσης και Τουρκίας ,πριν βεβαίως από την ημερομηνία έναρξης των ενταξιακών διαπραγματεύσεων αυτής.
5. Όταν ο εκπρόσωπος του Ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών ,σχολιάζοντας τις Τουρκικές παραβιάσεις της επόμενης της συμφωνίας για την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας , δήλωνε «…σκεφθείτε πόσες παραβιάσεις θα είχαν γίνει, αν δεν είχε υπογραφεί η συμφωνία …» ο απλός πολίτης συνειδητοποίησε αυτό που χρόνια υποψιαζόταν, ότι δηλαδή κυρίαρχο στοιχείο της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής διαχρονικά ήταν (και είναι ) ο φόβος έναντι της τουρκικής πολεμικής ισχύος.
6. Αποτέλεσμα αυτού του φόβου -που τον δημιούργησε η εξασθένιση της αμυντικής και οικονομικής ισχύος , του κύρους και του ειδικού βάρους της χώρας -ήταν να αρχίσουν οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις Ε.Ε και Τουρκίας με τις ευχές… της Ελλάδας και Κύπρου , και την Τουρκία :
α. Να κατέχει μια χώρα -μέλος της Ε.Ε.
β. Να μην αναγνωρίζει την πολιτειακή υπόσταση ενός κράτους μέλους.
γ. Να θεωρεί «αιτία πολέμου» την άσκηση νομίμου δικαιώματος από χώρα που ανήκει στον ίδιο εταιρικό συνασπισμό.
Το επιχείρημα του συνόλου σχεδόν των πολιτικών δυνάμεων της χώρας , των βολεμένων μεγαλοεκδοτών-εργολάβων ,της πλειονότητας των μεγαλοδημοσιογράφων (δηλαδή των ντελάληδων των εργολάβων…) είναι ότι αυτές οι «εκκρεμότητες» θα τακτοποιηθούν κατά τη διάρκεια των ενταξιακών διαπραγματεύσεων .

Η ΕΚΤΙΜΗΣΗ
7 Δεν νομίζουμε ότι κάτι θα αλλάξει στη στάση της Τουρκίας κατά τη διάρκεια αυτών των διαπραγματεύσεων, και τούτο διότι:
Όταν ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών επέστρεψε στην Τουρκία μετά την έγκριση της έναρξης των ενταξιακών διαπραγματεύσεων δήλωσε ότι η « η Τουρκία θα ολοκληρώσει επιτυχώς της διαπραγματεύσεις και τότε θα αποφασίσει η ίδια, αν προσχωρήσει ή όχι στην Ε.Ε.» .
Υποψιαζόμαστε ότι η δήλωση αυτή εκφράζει την στρατηγική της Τουρκίας , γιατί το βασικό μέλημά της ήταν πάντοτε (και είναι ) η συνέχιση της αναπτυξιακής της πορείας, που υπό τις κρατούσες σ’ αυτή συνθήκες έχει φτάσει τα όρια της . Χρειάζεται ένα μακροχρόνιο προγραμματισμό , ένα ευρύτερο στόχο και ένα θελκτικό όραμα για το λαό της, που θα του επιβάλουν την απαιτούμενη πειθαρχία ,η οποία είναι εντελώς απαραίτητη για την εκτόξευσή της στις αναπτυγμένες οικονομικά χώρες.
Με άλλα λόγια, φρονούμε ότι την Τουρκία δεν την ενδιαφέρει πρωτίστως η κατάληξη των διαπραγματεύσεων ,αλλά κυρίως η διαδρομή προς την ένταξη , γιατί αυτή η μακροχρόνια πορεία θα της επιτρέψει να αναπτυχθεί οικονομικά στον ύψιστο βαθμό ,προτάσσοντας στις διαπραγματεύσεις τα κεφάλαια που αφορούν τον οικονομικό τομέα, και κωλυσιεργώντας στα κεφάλαια που άμεσα αφορούν εμάς και την Κύπρο . Η στρατηγική αυτή θα την καταστήσει - εκτός από ισχυρή στρατιωτικώς δύναμη που ήδη είναι - και οικονομικά ισχυρή, η οποία θα δεσπόζει καταλυτικά της Βαλκανικής και της Μέσης Ανατολής . Και ,αν σήμερα, η Τουρκία -με τα χίλια δύο οικονομικά και άλλα προβλήματα - μπορεί και λέει όχι στις ΗΠΑ(περίπτωση Ιράκ) και να απαιτεί εκβιαστικά και να επιτυγχάνει θεμελιώδεις υποχωρήσεις από την Ε.Ε , πρέπει να είναι κανείς τουλάχιστον αφελής ,για να εκτιμήσει και κυρίως να πιστέψει , ότι η Τουρκία θα πει ναι στην Ελλάδα ή την Κύπρο ή σε οποιονδήποτε άλλο μεσολαβητή , όταν πλέον θα έχει αναπτυχθεί οικονομικά και θα έχει καταστεί αξιόλογη -εκτός από στρατιωτική -και οικονομική περιφερειακή δύναμη (Ανεξάρτητα αν είναι ή δεν είναι πλήρες μέλος της Ε.Ε.)
9. Η επερχόμενη πλέον οικονομική αναβάθμιση (της ισχυρότατης στρατιωτικά ) Τουρκίας την επόμενη 10ετία, με την πλήρη συναίνεση της Ελλάδας λόγω αδυναμίας αντιδράσεως (βέτο κ.λ.π) αναμένεται να έχει σοβαρές επιπτώσεις στην Ελλάδα και την Κύπρο.
Η πολιτική εξουσία έχουμε την άποψη ότι θα πρέπει :
α. Άμεσα να προετοιμάσει τον λαό ,ενημερώνοντάς τον για τα δύσκολα που έρχονται ,για την ορατή απειλή να καταστούν Ελλάδα και η Κύπρος προτεκτοράτα της Τουρκίας, ώστε αυτός να είναι έτοιμος να υπερασπίσει τη συλλογική του τιμή , την περηφάνια του και την ιστορία των προγόνων του.
Β. Να σχεδιάσει και υλοποιήσει εναλλακτικούς τρόπους αντιμετώπισης της επερχόμενης απειλής μη υπολογίζοντας το βόλεμα της πλειονότητας της ιθύνουσας τάξης της Ελλάδας, της οποίας το κύριο μέλημα της είναι η απόκτηση όλο και περισσότερης οικονομικής και διαπλεκόμενης εξουσίας και ιδανικό της η «ησυχία» …. για να απολαμβάνει (άραγε μέχρι πότε ;) τις βίλες της Μυκόνου , τα Σαλέ τις Ελβετίας … και τα παρόμοια.

Μακάρι οι εκτιμήσεις μας να είναι λανθασμένες !