ΧΩΡΙΣΜΟΣ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ(Μήπως είναι ένα ακόμα ψευδοδίλημμα ;)

«… αδιανόητο για τον Έλληνα το πολιτικό γεγονός
δίχως Δελφούς , Παρθενώνα ή Αγία Σοφία.»
Χ. Γιανναράς (Καθημερινή 5-2-06)

Κατά καιρούς έρχονται στη δημοσιότητα προτάσεις με αντικείμενο «το χωρισμό Κράτους και Εκκλησίας», με διαφορετικές κάθε φορά προθέσεις αυτών που τις προβάλλουν.
ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑ (Τι δηλώνουν οι δύο λέξεις;)
1. Κράτος(Πολιτεία) : Σύστημα από: Πολίτες , μια Διοικητική Πυραμίδα αρχόντων, που έχουν ως
μοναδική αποστολή να υπηρετούν τους πολίτες και ένα σύνολο κανόνων (Νόμων κ.λ.π) απαραίτητων για τη λειτουργία του Κράτους.
2. Εκκλησία: Ένα υποσύστημα του Κράτους αποτελούμενο από : Πολίτες του Κράτους- οι οποίοι με το
μυστήριο της βάπτισης έχουν καταστεί Χριστιανοί Ορθόδοξοι (στη συντριπτική πλειονότητά τους (>90%) ) και οι οποίοι είναι μέλη και σώμα αυτής της εκκλησίας - τη Διοικητική της Πυραμίδα της, το σύνολο των Κανόνων της Εκκλησίας, και ένα Σύνολο παραδόσεων που έχουν καταστεί ήθη και έθιμα του Έλληνα.
ΤΙ ΘΑ ΧΩΡΙΣΟΥΜΕ ;
Τους πολίτες ; Μα ,αυτοί είναι στην συντριπτική πλειονότητά τους οι ίδιοι πολίτες του Κράτους και μέλη της Εκκλησίας.
Τις παραδόσεις ; Και αυτές είναι ταυτισμένες με τον Έλληνα Ορθόδοξο, είναι μέσα στο σώμα και τη ψυχή του ,είναι μέσα στο αίμα του .
Τι απομένει ; Ο χωρισμός της Διοίκησης του Κράτους από τη Διοίκηση της Εκκλησίας .
Με άλλα λόγια χωρισμός σημαίνει μια εκκλησία εντελώς ανεξάρτητη Διοικητικά , Οικονομικά και Νομικά με στόχο δήθεν τη μηδενική ανάμειξη του Κράτους στα της Εκκλησίας και το αντίθετο.
Για να γίνει αυτό ,η εκκλησία θα πρέπει -λένε οι «προοδευτικές δυνάμεις»- να «καταντήσει » ένα Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου, ένα σωματείο , μη αντιλαμβανόμενες όμως , ότι έτσι θα ανοίξουν τους «ασκούς του Αιόλου»:
Εύκολα μπορεί κανείς να φανταστεί τι θα συμβαίνει καθημερινά με ένα περισσότερο προικισμένο και περισσότερο «αντάρτη» “Χριστόδουλο“…, Πρόεδρο ενός «Σωματείου » με 3 ή 4 εκατομμύρια πιστά μέλη.
Σύμφωνα με τη Συνθήκη της Λοζάνης οι θρησκευτικοί Άρχοντες της Μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης είναι δημόσιοι λειτουργοί και ότι οι Ισραηλινές κοινότητες είναι Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου. Θα αλλάξουν και αυτές οι παγιωμένες καταστάσεις ;
Τι θα γίνει με τις σχέσεις της Εκκλησίας της Ελλάδος και του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως ;
Η ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
Οι επιδιώκοντες το χωρισμό λένε να επιστραφεί η περιουσία της Εκκλησίας, ως αντιστάθμισμα του χωρισμού. Αυτό βέβαια είναι πρόφαση. Ποιος θα βρει τη λύση και πως θα υλοποιηθεί η επιστροφή των παρακάτω (ενδεικτικά αναφερομένων από τον Μητροπολίτη Θηβών και Λεβαδείας ιερώνυμο- Βήμα 11/12/2005) αντικειμένων της περιουσίας της εκκλησίας :
« Το Μετσόβιο Πολυτεχνείο, η Ακαδημία Αθηνών, η Ριζάρειος Σχολή, το Παλαιό Πτωχοκομείο, η Μαράσλειος Ακαδημία, το Νοσοκομείο Ευαγγελισμός, η Αγγλική Αρχαιολογική Σχολή, η Αμερικανική Αρχαιολογική Σχολή , … , … , , … , οι Λουτρώνες Στρατού (η σημερινή έκταση του αγάλματος Βενιζέλου, το οικόπεδο του σημερινού Μεγάρου Μουσικής, η σημερινή αμερικανική πρεσβεία), ολόκληρο το μεγάλο κτήμα της Μονής Πετράκη στο Γουδί για την ίδρυση στρατιωτικής πόλεως(=Παπάγου)….
«…..οι συμπαγείς εκτάσεις στην Αττική, όπως είναι ο Γέρακας, η Βραώνα, ο Βουρβάς, τα Λεγραινά, το Πάτημα, ο Σκαραμαγκάς, ..»κ.λ.π , κ.λ.π .
ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΦΟΡΜΕΣ ΤΗΣ ΣΥΝΕΧΟΥΣ ΠΡΟΒΟΛΗΣ ΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ.
Το 1οαίτιο : Τον 19ο αιώνα επιζητήθηκε από τη τότε ξενόφερτη κεφαλή της κρατικής εξουσίας η πλήρης υποταγή της Διοίκησης της Εκκλησίας στη Κρατική Εξουσία με αντάλλαγμα την παροχή ψευτοευεργετημάτων κρατικών αξιωματούχων στους υψηλόβαθμους εκπρόσωπους της Εκκλησίας , ενώ παράλληλα δημευόταν ή αρπαζόταν η εκκλησιαστική περιουσία.
Το 2οαίτιο : Μερικά από τα μέλη της Ιεραρχίας της Εκκλησίας ξέχασαν ότι είναι διάκονοι του πιστού λαού και έγιναν ή επιδίωξαν να γίνουν εξουσιαστές των απλών παπάδων και του πιστού πληρώματος και να απολαμβάνουν κύρος και ευεργετήματα κρατικών αξιωματούχων. Μητροπολίτες αλαζόνες και υβρίζοντες στα τηλεπαράθυρα και περιφερόμενοι με πολυτελή αυτοκίνητα είναι φυσικό να υποβαθμίζουν «το θρησκευτικό γεγονός» , να προκαλούν τον κόσμο που τους βλέπει, και να ρίχνουν «μπόλικο» νερό στο μύλο των εχθρών της ορθόδοξης πίστης.
Το 3οαίτιο : Οι επιδιώξεις αυτών που αμετανόητοι πιστεύουν(με διάφορες παραλλαγές) ακόμα σε μια γκρεμισμένη νοοτροπία που θεωρούσε τη «Θρησκεία ως όπιο του λαού» και οι οποίοι πάντοτε στοχεύουν, και αυτοί, στον θρησκευτικό αποχρωματισμό του Έλληνα.
Το 4οαίτιο : Άλλο αίτιο είναι στόχευση -όσων πρωτοστατούν φανατικά εναντίον της εκκλησίας και απαιτούν το «χωρισμό»- στην αλλοίωση της ίδιας της ταυτότητας και της ιδιοσυστασίας του Έλληνα. Είναι αυτοί που θεωρούν ότι μονόδρομος επιβίωσης της χώρας μας είναι η ενσωμάτωσή της στο κλίμα της Νέας Τάξης ,της Νέας Εποχής ,της «Νεοτερικότητας». Για να γίνει όμως αυτή η ενσωμάτωση θα πρέπει ο Έλληνας να εξαλείψει από το δημόσιο χώρο τη θρησκεία, την πίστη ,τις παραδόσεις ,δηλαδή καθετί που οδηγεί σε συλλογική ταυτότητα και κατά συνέπεια αντιδρά στην παγκοσμιοποιημένη κατανάλωση. Σε αυτή τη στόχευση ο μόνος φορέας που απετέλεσε και αποτελεί – σε αντίθεση με το εξαρτημένο και αδύναμο κράτος – παράγοντα διατήρηση της ταυτότητας και της ιδιοπροσωπίας του Έλληνα ήταν και είναι η Εκκλησία, και γι΄ αυτό θα πρέπει να υποβαθμισθεί !!!
Το 5οαίτιο : Η επιδίωξη ορισμένων «προοδευτικών δυνάμεων» να καρπωθούν τους ψήφους εκείνων που είναι πολέμιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας (άθεοι, αλλόθρησκοι,κ.λπ)
ΟΙ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
Αν οι προηγούμενες απόψεις θεωρηθούν ως βάσιμες , τότε «χωρισμός » δεν είναι εφικτός, είναι λάθος λέξη , είναι ψευδοδίλημμα. Εκείνο που απαιτείται είναι η ρύθμιση ορισμένων ζητημάτων και αλληλοεπιδράσεων που επηρεάζουν τις σχέσεις του Κράτους και της Εκκλησίας .Τα ζητήματα αυτά ίσως είναι : Ο θρησκευτικός όρκος, η κοσμική κηδεία και η καύση των νεκρών, ο νόμος για τον προσηλυτισμό, η εμπλοκή των μητροπολιτών στη διαδικασία ανέγερσης αλλόθρησκων χώρων λατρείας , ο έλεγχος των οικονομικών της Εκκλησίας από τα θεσμοθετημένα όργανα του Κράτους για να προλαμβάνονται και αποφεύγονται φαινόμενα όπως τα τελευταία που συντάραξαν τη κοινή γνώμη και τραυμάτισαν την εικόνα της Εκκλησίας.
Όσοι όμως ασχοληθούν με αυτές τις ρυθμίσεις θα πρέπει να λάβουν υπόψη τους :
ü Τα λόγια του Μακρυγιάννη: «και καταγίνεται (η Γαλλία) να γυρίσει από τη θρησκεία τους τους
απογόνους των παλιών Ελλήνων, τα παιδιά του Ρήγα ,…..,του Κολοκοτρώνη, του Κυργιακούλη, …,των Υψηλάντων και αλλουνών .όπου θυσίασαν και την ζωήν τους και την κατάστασή τους (=περιουσία τους) δι’ αυτείνη την ορθόδοξη θρησκεία και δι' αυτείνη τη ματοκυλισμένη μικρή τους πατρίδα».
ü Το νόημα της τόσο επιτυχούς φράσης του Χ. Γιανναράς στη Καθημερινή (της 5-2-06):
«…αδιανόητο για τον Έλληνα το πολιτικό γεγονός δίχως Δελφούς , Παρθενώνα ή Αγία Σοφία.»
ü Ότι η εκκλησία πάντοτε απετέλεσε παράγοντα διατήρηση της εθνικής ταυτότητας (έθιμα , γλώσσα
κ.λ.π) και ιδιοπροσωπίας. Θα υπήρχε σήμερα Ελληνισμός στο εξωτερικό ,χωρίς τις ορθόδοξες κοινότητες ;
ü Δεν υπάρχει Έλληνας στο χωριό ,στη πόλη ή στη ξενιτιά που προτού ξεψυχήσει να μη
μεταλάβει και όταν ξεψυχήσει να μη «διαβαστεί » από τον απλό παπά. Και οι παπάδες στην Ελλάδα είναι κάποιες 10δες χιλιάδες με άριστες και πολυμελείς οικογένειες που πρέπει να έχουν ισότιμα τα ίδια δικαιώματα με τους άλλους πολίτες του κράτους . Το Κράτος έχει την ηθική και νομική υποχρέωση να μισθοδοτεί τους παπάδες ως αντιστάθμισμα της αρπαγής της Εκκλησιαστικής περιουσίας.
Κλείνοντας αυτή την Επιφυλλίδα θα ήταν παράλειψη να μην καταγραφεί και η εδώ η άποψη ενός πλέον ειδικού , ενός συνταγματολόγου και πολιτικού , του Ανδρέα Λοβέρδου (Εφ. ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ : 21/5/2000) «...Επομένως το θέμα εντοπίζεται στο «πως» θα σχετίζεται το Κράτος με την Εκκλησία .Δεν επιθυμώ την Εκκλησία «νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου »με τη μορφή σωματείου ,όπως τη θέλει ο χωρισμός Κράτους – Εκκλησίας .Επιθυμώ την Ορθόδοξη Εκκλησία ,ως επικρατούσα στη χώρα μας θρησκεία να έχει την αναγνώριση του άρθρου 3 του Συντάγματος με κριτήριο του τι ασπάζεται η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών ….»