ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ … ΙΣΡΑΗΛ !

«(Ελλάδα)….
Μην τον ξεχνάς το Βούλγαρο , μην μπιστευτής το Σλάβο,
τον Τούρκο μη καταφρονάς και πάντα να υποπτεύης
τον ξένο ,Φράγκο απ’ το Βοριά και Φράγκο από τη Δύση.
Τα δαφνοκλάδια που έστρωσες , κλινάρι μην τα κάμης
για να πλαγιάσεις .τ΄άρματα στεφάνωσε μ΄εκείνα
και πάντα κράταε τ΄άρματα και ολονυχτιά στο πόδι βιγλάτορας ,
βλεπάτορας από ψηλά ταμπούρια
και τόλμα . Πρέπει να τολμάς. Άγια Σωτήρα η Τόλμη. »
Κωστής Παλαμάς.

Αφορμή για τη σύνταξη αυτού του κειμένου ήταν το τραγικό επεισόδιο στο οποίο έχασε τη ζωή του πάνω από το Αιγαίο ο ηρωικός Σμηναγός Κώστας Ηλιάκης και τα όσα ακολούθησαν (δηλώσεις , άρθρα, και… τηλεπαράθυρα ) .
ΤΑ ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ
Η προάσπιση των εθνικών συμφερόντων μιας χώρας ,γίνεται κυρίως και πρωτίστως με ίδια μέσα , που προϋποθέτουν όμως αποτελεσματική και σοβαρή αμυντική και οικονομική ισχύ, γιατί αυτή είναι η βάση και το θεμέλιο της εξωτερικής πολιτικής ,που χαράσσει την εθνική στρατηγική και διαμορφώνει το ειδικό βάρος και το κύρος της χώρας στο διεθνές περιβάλλον .
Η αποτελεσματικότητα της διπλωματίας , ως εργαλείο της εξωτερικής πολιτικής, είναι ανάλογη του ποσοτικού και ποιοτικού μεγέθους των πόρων (αμυντικής και οικονομική ισχύος και του κύρους της χώρας) που αυτή καλείται να διαχειριστεί και των ηθικών δυνάμεων που έχουν διαμορφωθεί στο Έθνος με πρωτοβουλία της Ηγεσίας του.
ΟΙ ΕΘΝΙΚΕΣ ΠΑΡΑΛΗΨΕΙΣ …
Με αποκλειστική ευθύνη της πολιτικής ηγεσίας της Ελλάδας ο συσχετισμός των Ενόπλων Δυνάμεων με την Τουρκία κατέστη στη διάρκεια της μεταπολίτευσης τραγικά απογοητευτικός για την Ελλάδα (Λεπτομέρειες στη Ιστοσελίδα : http://en.wikipedia.org/wiki/F-4_Phantom_II).
Aν και οι αμυντικές δαπάνες ήταν υψηλές, οι εξοπλισμοί δεν αποφασίζονταν με κριτήριο την αμυντική θωράκιση της χώρας (απόλυτη προτεραιότητα στην αεροπορική ικανότητα και το κτίσιμο μιας αδιαπέραστης αντιαεροπορικής-πυραυλικής ομπρέλας). Τα κριτήρια επιλογής των προς προμήθεια ειδών εξοπλισμού ήταν άλλα : η εξυπηρέτηση μεσαζόντων … με το αζημίωτο ,οι διεθνείς ,και οι εγχώριες πιέσεις μέσω των εκδοτικών συγκροτημάτων, οι αλόγιστες δαπάνες για έργα βιτρίνας, η υπεχρηματοδότηση των κομμάτων κ.λ.π.
Σοβαροί αναλυτές εκτιμούν ότι , αν περιορίζονταν ,μόνο, οι σπατάλες των Ολυμπιακών Αγώνων- κυρίως από τον περιορισμό της κατασκευής πολυτελών γηπεδικών εγκαταστάσεων - θα είχε γίνει δυνατή η προμήθεια 50 τουλάχιστον αεροσκαφών τελευταίας γενιάς .
Συνέπεια αυτού του ετεροβαρούς συσχετισμού δυνάμεων ήταν η δημιουργία στην Ελλάδα έντονου φοβικού συνδρόμου έναντι της Τουρκίας. Αν στο γεγονός αυτό προστεθεί και η προτεραιότητα , που έχει δοθεί από την πολιτική , επιχειρηματική ,μεγαλοεκδοτική και μεγαλοδημοσιογραφική ελίτ στην περιφρούρηση των κεκτημένων της και του βολέματός της ,τότε δεν είναι δύσκολο να ερμηνευτεί ,γιατί χωρίς ουσιαστική αντίδραση και αντίσταση:
1. Στερηθήκαμε των δικαιωμάτων μας για έρευνες εντοπισμού πετρελαίου οπουδήποτε στο Αιγαίο (Νταβός-1988).
2. Δεν ασκήσαμε το δικαίωμα επέκτασης των χωρικών υδάτων(την τελευταία 15ετία) .
3. Αναγνωρίσαμε σιωπηρώς τις γκρίζες ζώνες - το δήθεν ασαφές καθεστώς των βραχονησίδων στο Αιγαίο (Ίμια-1996).
4. Χαρίσαμε (2005) στην Τουρκία το καθεστώς της υποψήφιας χώρας για ένταξη στην Ε.Ε χωρίς να ζητήσουμε ούτε ένα θεμιτό αντάλλαγμα ,ούτε καν την άρση από την Τουρκία του casus belli (αιτία πολέμου).
ΧΑΓΗ ΚΑΙ ..,. ΑΛΛΑ ΣΧΕΤΙΚΑ.
Υπό την επίδραση του προαναφερθέντος συνδρόμου και υπό την πίεση της συνεχώς αυξανομένης αδιαλλαξίας και προκλητικότητας της Τουρκίας η πολιτική ηγεσία της χώρας φαίνεται να τα έχει ελαφρώς ...
χαμένα σχετικά με την ακολουθητέα πολιτική. Αποκορύφωμα αυτής της «ορατής» σύγχυσης είναι οι αντικρουόμενες απόψεις του τέως (κ Στεφανόπουλου )και του νυν (κ.Παπούλια ) Προέδρων της Δημοκρατίας.
Πολιτικοί και δημοσιογράφοι λένε και γράφουν διάφορα για την ακολουθητέα στρατηγική : να πάμε ή να μη πάμε στη Χάγη, να αναγκασθεί η Τουρκία να πάει στη Χάγη κ.λ.π , αλλά κανείς δεν μιλά για την «ταμπακέρα» , δηλαδή για το πώς θα αναγκασθεί η Τουρκία να πάει στη Χάγη και ποιος θα επιβάλλει στη Τουρκία την εφαρμογή της όποιας απόφασης που δεν θα την συμφέρει και ακόμα - όπως ο κ. Παπούλιας στην παρέμβασή του είπε το αυτονόητο -ότι κανείς δεν εγγυάται την διάθεση της Τουρκίας να μη προβάλει συνεχώς νέες απαιτήσεις.
ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΠΡΟΒΛΕΠΕΙΝ.
Η ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ το 1981 , ως στρατηγική επιλογή , απέβλεπε κυρίως και πρωτίστως στη μείωση του τουρκικού κινδύνου ,γιατί θα ήταν μαζί με την αμυντική και οικονομική ισχύ της χώρας το σπουδαιότερο και κρισιμότερο διαπραγματευτικό όπλο στα χέρια της εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδας κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων Ευρωπαϊκής Ένωσης και Τουρκίας ,πριν βεβαίως από την ημερομηνία έναρξης των ενταξιακών διαπραγματεύσεων αυτής.
Η ευκαιρία χάθηκε , γιατί η πολιτική ηγεσία της χώρας από το 1981 μέχρι σήμερα ,αν και γνώριζε , ότι μέσα στην πρώτη 10ετία του 2000 θα άρχιζαν διαπραγματεύσεις για την ημερομηνία έναρξης των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας με την ΕΕ , δεν φρόντισε να θέσει ως πρώτη προτεραιότητα την αποτελεσματική αμυντική θωράκιση της χώρας και να προετοιμάσει οικονομικά και ψυχολογικά το λαό, για να μπορεί (η ηγεσία της Ελλάδας), χωρίς να διακατέχεται από το φοβικό σύνδρομο , να ασκεί το δικαίωμα της αρνησικυρίας (VETO) κατά τις διαπραγματεύσεις για την ημερομηνία έναρξης των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας , απαιτώντας θεμιτά ανταλλάγματα (άρση casus belli , αποχώρηση των Τουρκικών στρατευμάτων από την Κύπρο κ.λ.π.) .
Η αδικαιολόγητη αυτή παράλειψη (μη πρόβλεψη) της πολιτικής ηγεσίας οδήγησε στα γνωστά εθνικά εγκλήματα (Ίμια, χωρικά ύδατα ,χάρισμα χωρίς αντάλλαγμα στην Τουρκία ημερομηνία έναρξης των ενταξιακών διαπραγματεύσεων κ.λ.π) .
Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑ(;)
Η Ελλάδα μετά 10-15 χρόνια θα κληθεί να συναποφασίσει μαζί με την ΕΕ για την ή μη εισδοχή της Τουρκίας στην Ε.Ε και δεν θα πρέπει (η Ελλάδα) να κάνει το ίδιο τραγικό λάθος . Μέχρι τότε θα πρέπει να έχει αποκτήσει αυτοπεποίθηση και να έχει αποβάλει το φοβικό της σύνδρομο έναντι της Τουρκίας , προετοιμάζοντας από τώρα και κατ’ απόλυτη προτεραιότητα τις υλικές και ηθικές δυνάμεις του Έθνους.
Αν ενταχθεί η Τουρκία στην Ε.Ε χωρίς προηγουμένως : να έχει αποσύρει τις στρατιωτικές της δυνάμεις από την Κύπρο ,να έχει αναγνωρίζει την πολιτειακή υπόσταση ενός κράτους μέλους και να έχει άρει την «αιτία πολέμου», τότε πλέον η Ελλάδα και η Κύπρος θα καταστούν όμηροι της Τουρκίας , γιατί, λόγω του πληθυσμιακού της βάρους και του στρατιωτικού δυναμικού της αρχικά και αργότερα του οικονομικού ,θα έχει καταλυτικό ρόλο στη διαδικασία λήψεως αποφάσεων μέσα στην Ε.Ε
Στην περίπτωση που τελικά η Τουρκία δεν θα γίνει πλήρης μέλος της ΕΕ , τότε τα πράγματα θα γίνουν ακόμα χειρότερα ,γιατί δεν θα υπάρχει κανένας ανασταλτικός παράγοντας που να περιορίζει τις παράλογες απαιτήσεις της έναντι της Ελλάδας και της Κύπρου.
ΤΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
Τα προαναφερθέντα οδηγούν στην θεμελίωση της άποψης ότι η Ελλάδα δεν έχει άλλη επιλογή παρά να ακολουθήσει το πρότυπο το Ισραήλ, σε ό,τι αφορά την απόκτηση αποτελεσματικής αποτρεπτικής πολεμικής δύναμης , την οργάνωση του τρόπου ζωής (προϋποθέτει το ξεβόλεμα όλων) στο εσωτερικό και την αποτελεσματική κινητοποίηση των Ελλήνων του εξωτερικού ,ιδίως εκείνων των ΗΠΑ. Η επιλογή αυτή δεν αποκλείει την παράλληλη εκδήλωση από την Ελλάδα κάθε δυνατής διπλωματικής προσπάθειας και εκμετάλλευση της θέσεως της στους διάφορους οργανισμούς και των κανόνων του διεθνούς δικαίου.
Νομίζουμε ότι μόνον έτσι η Ελλάδα θα αποκτήσει αυτοπεποίθηση ,θα αποβάλει το φοβικό της σύνδρομο και δεν θα διστάζει να λέει όχι (!) στις επεκτατικές βλέψεις της Τουρκίας.
Είναι καιρός πλέον η Ελλάδα να τολμήσει ,γιατί όπως λέει ο ποιητής : « Άγια Σωτήρα (είναι) η Τόλμη».