«Παιδεύεσθαι προς τας Πολιτείας»=(Οίον
τοκράτος / ηπολιτεία, οία και η παιδεία. )
Αριστοτέλης (Πολιτικά)
Παιδεία με άλλα λόγια είναι η διάπλαση του ανθρώπου σε «καλόν κ’ αγαθόν πολίτην –άνθρωπον» και η δημιουργία αντάξιου προς την έννοια αυτή πολιτισμού .
Εκπαίδευση είναι το σύστημα εκείνο της πολιτείας (η οργανωμένη παιδεία) που έχει σκοπό την υλοποίηση των στόχων της παιδείας μέσω του σχολείου
Οι σκοποί της παιδείας
Σύμφωνα με το Άρθρο 16 ,παράγραφο 2 του Συντάγματος της Ελλάδας «Η παιδεία αποτελεί
αποστολή του κράτους και έχει σκοπό την ηθική ,πνευματική , επαγγελματική και φυσική αγωγή των Ελλήνων και ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και της διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες ».
Στο ατομικό επίπεδο οι σκοποί της παιδείας είναι :
1. η σωματική ανάπτυξη ,δηλαδή η υγεία και το κάλλος.
2. η πνευματική ανάπτυξη , δηλαδή η απόκτηση γνώσεων και κριτικής σκέψης .
3. η απόκτηση επαγγελματικών εφοδίων ,σύμφωνα με την κλίση τους και τις πνευματικές δυνατότητες του καθενός .
4. η ψυχολογική ισορροπία και ανάπτυξη.
5. η απόκτηση οικονομικών ικανοτήτων για την εξασφάλιση δυνατοτήτων αυτοσυντήρησης.
6. η απόκτηση αισθητικών κριτηρίων , δηλαδή η καλλιέργεια και η κατανόηση του ωραίου , και
7. η θρησκευτική μόρφωση για το καταλάγιασμα των μεταφυσικών ανησυχιών και αναζητήσεων.
Στο κοινωνικό επίπεδο οι σκοποί της παιδείας είναι :
1. η απόκτηση κοινωνικής υπευθυνότητας μέσα στα πλαίσια της κοινωνίας και οικογένειας.
2. η δημιουργία μελών οικονομικά χρησίμων στην οικογένεια και ευρύτερα στην κοινωνία.
3. η δημιουργία μελών με επαγγελματικά εφόδια για την εξασφάλιση της προσωπικής και κοινωνικής προόδου .
4. η ηθική ως σεβασμός των δικαιωμάτων των άλλων.
5. η καλλιέργεια και ανάπτυξη εθνικής συνείδησης
6. η πολιτική υπευθυνότητα, που είναι αναγκαία για την ευημερία της πολιτικής κοινότητας υπό την ευρεία έννοια.
7 η ανάπτυξη θρησκευτικής συνείδησης ,που σημαίνει καλλιέργεια της αγάπης προς τον πλησίον και της αδελφικής ενότητας των ανθρώπων.
Εκπαιδευτική Μεταρρύθμιση
Πρέπει επιτέλους να αποσαφηνισθεί ότι η όλη συζήτηση για την μεταρρύθμιση δεν γίνεται για την παιδεία, γιατί αυτή προσδιορίζεται από το προαναφερθέν άρθρο του Συντάγματος και την παραπάνω ανάλυση , αλλά για την εκπαίδευση και το εκπαιδευτικό σύστημα. Δηλαδή, με ποιους δασκάλους , με ποια μέσα , με ποια προγράμματα ,και μέσα σε ποιο περιβάλλον τα παιδιά του ελληνικού λαού «μαθαίνουν γράμματα», τι είδους γράμματα μαθαίνουν και κυρίως πως το κάθε Ελληνόπουλο θα γίνει «καλός κ’ αγαθός πολίτης –άνθρωπος» .
Τριάντα και πλέον χρόνια (νέοι ήμασταν και γεράσαμε…) κάθε νέος υπουργός που διορίζεται στην αντίστοιχη θέση της Κυβέρνησης για το πρώτο πράγμα που μιλά είναι η κάποια εκπαιδευτική μεταρρύθμιση ,για να έρθει στη συνέχεια ο επόμενος να μεταρρυθμίσει την προηγούμενη μεταρρύθμιση .
Το ερώτημα που προκύπτει είναι : γιατί μετά από τόσες μεταρρυθμίσεις ,όλοι συμφωνούν ότι το εκπαιδευτικό σύστημα έχει καταρρεύσει , έχει πιάσει πάτο ;
Την απάντηση σ΄ αυτή την ερώτηση ,νομίζουμε την έχει δώσει πριν από δυόμισι χιλιάδες περίπου χρόνια ο Αριστοτέλης στα «Πολιτικά» διατυπώνοντας την άποψη ότι η παιδεία πρέπει να συνάδει προς τον τύπο και το «ήθος» της πολιτείας («Παιδεύεσθαι [και εθίζεσθαι] προς τας πολιτείας». Ή όπως έχει διαφορετικά ειπωθεί «οίον το κράτος/ η πολιτεία, οία και η παιδεία» και, αντίστροφα, «οία η παιδεία, οίον το κράτος/ πολιτεία».
Το « ήθος» της πολιτείας/του κράτους.
Αν αντιλαμβανόμαστε σωστά το νόημα της ρήσης του Αριστοτέλη ,μπορούμε να πούμε ότι η παιδεία είναι ο καθρέπτης της πολιτείας και το αντίστροφο.
Αν όμως είναι έτσι , τότε η πολιτεία /το κράτος έχει το απαραίτητο «ήθος» για να σχεδιάσει και να υλοποιήσει ένα σύστημα εκπαίδευσης που να υλοποιεί τους στόχους της παιδείας όπως προσδιορίζονται στο προαναφερθέν άρθρο (παράγραφος 2) του συντάγματος ;
Δηλαδή έχει η πολιτεία το ηθικό ανάστημα να σχεδιάσει και κυρίως να υλοποιήσει εκπαιδευτικό σύστημα που να αποβλέπει στην διάπλαση νέων όπως αυτή οριοθετείται από το Σύνταγμα μας, δηλαδή να «μιλά» για ηθική και για πνευματική αγωγή των νέων και ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης αυτών ;
Νομίζουμε ,ότι δυστυχώς αυτό δεν το έχει, γιατί φορείς σχεδίασης και υλοποίησης του εκπαιδευτικού συστήματος είναι : η εκάστοτε Κυβέρνηση –δηλαδή το κυβερνών κόμμα- τα ΜΜΕ που θα προβάλλουν την οιανδήποτε μεταρρύθμιση ,και οι συνδικαλιστικοί φορείς της εκπαιδευτικής κοινότητας που θα κληθεί να υλοποιήσει το σύστημα.
Σύμφωνα με την έκθεση της «Διεθνούς Διαφάνειας»(Εφημερίδα Καθημερινή 8 Δεκ.2006) .
Παιδεία, λοιπόν, κοινή για όλους, που να συνάδει προς τη μορφή/ το είδος της πολιτείαςΣτο θέμα της παιδείας, δεν χωρούν ούτε πολιτικές σκοπιμότητες ούτε κομματικές αντιπαραθέσεις. Αν σε όλα τα άλλα θέματα του δημόσιου βίου, η διαφωνία και η αντίθεση είναι αναπόφευκτες, στο θέμα της παιδείας, η συναίνεση και η συμφωνία είναι ο επιδιωκόμενος κοινός στόχος.
Ο διάλογος για την παιδεία πρέπει οπωσδήποτε να πετύχει. Η επιτυχία επαφίεται αποκλειστικά στη συλλογική μας θέληση και αποφασιστικότητα. Επαφίεται στη συλλογική προσπάθεια και υποχρέωση να υπερβούμε τις οποιεσδήποτε προκαταλήψεις ή συμφέροντα, και να συνθέσουμε, μέσα από τη διαφορετικότητα των θέσεων και απόψεων, μια κοινή γραμμή.
Μια κοινή στρατηγική και πορεία για το παρόν και το μέλλον της παιδείας
Σήμερα οι θύτες κυκλοφορούν ως τιμητές. Στην άκρη του μυαλού τους υπάρχει η βολική αντίληψη ότι στο πανεπιστήμιο πρέπει να μπαίνουν όλοι και (κάποτε...) να βγαίνουν όλοι. Οτι η ανώτατη δημόσια εκπαίδευση είναι ένα είδος κοινωνικού δικαιώματος το οποίο ασκείται γενικώς και αδιακρίτως, χωρίς ελέγχους, αξιολογήσεις, κριτήρια και επιλογές. Οτι η Παιδεία είναι μια αρπαχτή και μετά ο καθένας ας κόψει τον λαιμό του.
Λάθος! Διότι το δημόσιο πανεπιστήμιο οφείλει ασφαλώς να είναι ανοιχτό σε όλους, χωρίς καμία κοινωνική, οικονομική, φυλετική ή εθνική διάκριση. Αλλά στο δημόσιο πανεπιστήμιο φοιτούν και αποφοιτούν μόνο όσοι πληρούν τις απαραίτητες ακαδημαϊκές προϋποθέσεις και διαθέτουν τις αναγκαίες ικανότητες. Και γι' αυτό αξίζει να προσπαθήσεις σκληρά για να γίνεις φοιτητής και πτυχιούχος του. Το μαγαζί, δηλαδή, δεν είναι «μπάτε σκύλοι αλέστε».
Δεν είναι μόνο λόγοι αρχής που επιβάλλουν να απεγκλωβιστούμε από αυτή την καταστροφική λογική της αρπαχτής. Είναι κυρίως λόγοι εθνικής επιβίωσης.
Καμία χώρα σήμερα δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς πανεπιστήμια που παράγουν επιστήμονες, επαγγελματίες και στελέχη πρώτης γραμμής. Καμία χώρα δεν επιζεί έξω από τον ασφυκτικό και ανελέητο διεθνή ανταγωνισμό στις γνώσεις και στις δεξιότητες. Και όλοι αυτοί μπορούν να παραχθούν μόνο μέσα από σύγχρονα, απαιτητικά, αποτελεσματικά και ανταγωνιστικά πανεπιστήμια. Θα κλείσουν TEI στην επαρχία; Κρίμα! Αλλά εδώ το ζήτημα είναι να μην κλείσει η Ελλάδα. Η φθορα της γλώσσας στην ελληνική κοινωνία έχει λάβει τα τα τελευταία τριάντα χρόνια διαστάσεις λοιμικής
Συνοδεύετα από τον ολοκληρωτισμό της Κομματοκρατίας,την πρωθυπουργοκεντρική απολυταρχία ,την αγριότητα του σαδιστικού συνδικαλισμόυ,την ιδεολογική τρομοκρατίαπου ασκεί η αρνησιπατρία (αρνηση της κοινωνίας τωνσχέσεων και ο «προοδευτικός «μηδενισμός(γιανναρασ
No comments:
Post a Comment