ΠΕΡΙ ΜΟΝΤΕΛΩΝ…(Μήπως η λύση του οικονομικού Προβλήματος της Ελλάδας πρέπει να πάρει τη θέση Εθνικού Οράματος ;)

Τους τελευταίους μήνες τα πολιτικά κόμματα και ο τύπος(τηλεόραση και εφημερίδες) «λανσάρουν » τη λύση του οικονομικού προβλήματος σαν εκδήλωση καλλιστείων ή πασαρέλας (άκου ή βλέπε σουηδικό , ιρλανδικό φιλανδικό και άλλα μοντέλα …) ενώ είναι δεδομένο και αναμφισβήτητο ότι η η επιβίωση του Κράτους και η προάσπιση των εθνικών συμφερόντων του ,γίνεται κυρίως και πρωτίστως με ίδια μέσα , που προϋποθέτουν αποτελεσματική και σοβαρή αμυντική και οικονομική ισχύ, γιατί αυτή (η ισχύ) είναι η βάση και το θεμέλιο της εξωτερικής πολιτικής , που χαράσσει την εθνική στρατηγική και διαμορφώνει το ειδικό βάρος και το κύρος της χώρας στο διεθνές περιβάλλον .
ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ
Όλοι σε αυτόν το τόπο παραδέχονται ότι το οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδας είναι πολύ σοβαρό και κρίσιμο . Αρκεί να αναγνωσθεί η τελευταία έκθεση τη ς Τράπεζας της Ελλάδος για τη νομισματική πολιτική :
α. Ο κίνδυνος της φτώχιας ανέρχεται σε 20 έως 22% του πληθυσμού.
β. Η πληρωμή των συντάξεων απαιτεί σήμερα το 12,5 % του ΑΕΠ και υπολογίζεται ότι θα απαιτεί το 25 % του ΑΕΠ το 2050 ενώ παράλληλα η συνεισφορά του κρατικού προϋπολογισμού για υποστήριξη του ασφαλιστικού θα φθάσει στο 15% του ΑΕΠ από 5% που είναι σήμερα .
γ. Η ανεργία είναι λίγο κάτω από το 10%.
δ. Το έλλειμμα των τρεχουσών συναλλαγών ανέρχεται στο 7% του ΑΕΠ που είναι ο χαρακτηριστικότερος δείκτης του προβλήματος της ανταγωνιστικότητας.
ε. Το κατά κεφαλή ΑΕΠ (σε μονάδες ισοδύναμης αγοράς ) ήταν το 2005 κατά 23% χαμηλότερο από το μέσο όρο της ΕΕ των 15 κρατών.
ζ. Η γήρανση του πληθυσμού είναι δεδομένη ,γιατί η υπογεννητικότητα είναι γεγονός και το εργατικό δυναμικό παρουσιάζει τάσεις συρρίκνωσης.
Αν στις παραμέτρους αυτές του προβλήματος προστεθούν: η αδικαιολόγητη υστέρηση της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης (βλ. «Βιγλάτορα» αριθ. φύλου 4, Μάρτιος 2004), η σήψη που παρατηρείται στο Δημόσιο τομέα , η γραφειοκρατία και η μαζική φοροδιαφυγή (εκτιμάται ότι το 30 % του ΑΕΠ που διαμορφώνεται από την παραοικονομία δεν φορολογείται) τότε το οικονομικό πρόβλημα καθίσταται εκρηκτικό , που αποσταθεροποιεί σοβαρά τους πυλώνες της εθνικής ισχύος και του κύρους της χώρας .
Η ΜΕΘΟΔΟΣ ΕΠΙΛΥΣΗΣ
Η επίλυση του οικονομικού προβλήματος της Ελλάδας δεν είναι η αντιγραφή κάποιου υποδείγματος (μοντέλου) κάποιας άλλης χώρας ,γιατί οι ιδιομορφίες και τα χαρακτηριστικά κάθε λαού είναι εντελώς διαφορετικά (Όλοι οι ασθενείς δεν είναι ίδιοι). Εκείνο που πρέπει να γίνει είναι να ακολουθηθεί η κλασική μέθοδος επίλυσης κάθε πολύπλοκου ,πολυπαραγοντικού , πολυπαρεμετρικού , στοχαστικού και χαοτικού εν πολλοίς συστήματος-προβλήματος , γιατί τέτοιο είναι το οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδας .
Η μέθοδος είναι αυτή της «Αναλύσεως ,Σχεδιάσεως και Υλοποιήσεως Συστημάτων» ,δηλαδή :
ü Η πλήρης καταγραφή του συστήματος-προβλήματος και η ανάλυση των ευρημάτων για να
εντοπισθούν οι αδυναμίες και τα προβλήματα (η φάση αυτή μοιάζει με τη διαδικασία που ακολουθεί ο γιατρός :κλινική εξέταση , εργαστηριακές εξετάσεις διάγνωση του προβλήματος).
ü Το επόμενο βήμα είναι η σχεδίαση της λύσεως εκείνη που θα είναι η βέλτιστη, αλλά και
υλοποιήσιμη ( η φάση αυτή μοιάζει με την απόφαση του γιατρού για την αγωγή που πρέπει να ακολουθήσει ο ασθενής και την οποία θα μπορέσει να αντέξει ο ασθενής ).
ü Η επόμενη φάση είναι η «πώληση » της αποφασισθείσας λύσεως ,δηλαδή η διαδικασία
εκείνη που θα πείσει τους κοινωνικούς ετέρους και όλους τους εμπλεκόμενους ότι αυτή είναι η βέλτιστη λύση (ο γιατρός πρέπει να πείσει τον ασθενή ότι η συνιστώμενη αγωγή είναι η πλέον κατάλληλη για τη θεραπεία του και να τον ενημερώσει το τι εκτιμάται ότι θα του συμβεί αν δεν ακολουθήσει τη θεραπεία).
ü Η τέταρτη φάση είναι η υλοποίηση της συναποφασισθείσας λύσεως και η διαρκής
παρακολούθηση της λειτουργίας του ανασχεδιασθέντος συστήματος για την εκδήλωση διορθωτικών επεμβάσεων (ο ασθενής αρχίζει την αγωγή και ο γιατρός παρακολουθεί την εξέλιξη παρεμβαίνοντας διορθωτικά είτε με τροποποίηση των δόσεων ή τροποποιώντας έγκαιρα την αγωγή ).
ΤΑ ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΜΕΤΡΑ
Αυτή είναι η θεωρία της μεθοδολογίας που στην πράξη θα επιβάλει τη λήψη μέτρων με τεράστιο πολιτικό κόστος . Μερικά εξ αυτών θα είναι : Η αναθεώρηση του ασφαλιστικού , η αύξηση ορίων ηλικίας , μείωση μισθών , αναθεώρηση των εργασιακών σχέσεων (μερική απασχόληση κ.λ.π) , αδέκαστο φορολογικό σύστημα , εκσυγχρονισμός της διακυβέρνησης (ηλεκτρονική διακυβέρνηση ,), εκσυγχρονισμός των συνιστωσών το σύστημα υγείας, κλείσιμο επιχειρήσεων και επένδυση σε νέες τεχνολογίες και σε τομείς προστιθέμενης αξίας (πληροφορική , χρηματοοικονομικά), προσαρμογή της Διοίκησης στις αλλαγές της καινοτομίας και της επιχειρημετικότητας , σύζευξη γνώσης και παραγωγής (αλλαγή του εκπαιδευτικού συστήματος , μετεκπαίδευση-κατάρτιση του προσωπικού ) για την παραγωγή καινοτόμων προϊόντων και την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας.
Το ερώτημα που τίθεται είναι : Το οιοδήποτε κόμμα που κυβερνά μπορεί μόνο του να διεκπεραιώσει τη προαναφερθείσα μεθοδολογία και να εφαρμόσει τα προαναφερθέντα τα μέτρα ;
Η πείρα έχει διδάξει ότι αυτό δεν είναι δυνατό και γι΄ αυτό στην Ελλάδα υπάρχει το υπό συζήτηση πρόβλημα . Τα επικαλούμενα από τα κόμματα μοντέλα τέθηκαν σε εφαρμογή από τα κράτη που τα υιοθέτησαν μετά από εθνική συνέναιση των κομμάτων , των συνδικαλιστικών οργανώσεων και των εν γένει κοινωνικών ετέρων αντικρουόμενων συμφερόντων.
Μια τέτοια συνεργασία και συνεναιση στην μπορεί να υπάρξουν μόνο αν οι δύο πολιτικοί αρχηγοί των δύο μεγάλων κονμμάτων (εκπροσωπύν το 90% ) του λαού παυσουν να ασκούν «πολιτική της ατάκας» και αρθούν στο ύψος των περιστάσεων .
Ας μας επιτραπεί να πούμε ότι οι δύο αυτοί νέοι στην ηλικία πολιτικοί πρέπει να τοποθετήσουν τη λύση του οικονομικού προβλήματος της χώρας στη θέση Εθνικού Οράματος, γιατί όπως έλεγε ο «Ντε Γκώλ» «μονάχα τα μεγάλα οράματα μπορούν να αντισταθμίσουν το σπέρμα διάλυσης που ο λαός (…) φέρνει μέσα του».
Όσες φορές η Ελλάδα είχε όραμα και το υπηρέτησε με σοβαρότητα και κυρίως με ομόνοια και συναίνεση το όραμα έγινε στόχος που επιτεύχθηκε (1821 , Μακεδονικός Αγώνας , 1912-13) . Αντίθετα όσες φορές πρυτάνευσε η μικροπολιτική , ο διχασμός είχαμε εθνικές καταστροφές (1922 , Εμφύλιος , Κυπριακό , Σκοπιανό ).